día das letras galegas lois pereiro

Día das Letras Galegas Lois Pereiro:

Día das Letras Galegas Lois Pereiro

Poemas:

Poemas Declaración Presentimento Acróstico Noites en branco Amor e sangue en Chiapas Precaución Tristemente convivo coa túa ausencia

1. Declaración:

1. Declaración Amarte, vida, amarte case sempre, inda que sexas dura e leves entremedias piedade e odio intermitentemente. Es ti a que sempre educas e aceleras a doenza letal dos que non se resignan a ignorar como es en realidade: somentes un traxecto cómodo e aldraxante cara á morte, un tránsito inútil e innecesario

Declaración:

Declaración Pero a ignorancia salva ós que non quere arriscarse a perderte tan axiña a cambio da renuncia a profanarte. E aqueles dentes que perdín precisaríaos agora para defender as conviccións nas que me reafirmo. Solidario e amable, se é posible, ou lobo estepario no desterro, completarei o círculo insurxente coas balas do desexo.

2. Presentimento:

2. Presentimento Odiada intanxible e as veas convertidas en túneles de acougo e perigo sulagan o corpo en mil soños cando a lene escuma da sombra anuncia as visións que presinto.

Presentimento:

Presentimento Cal perfil de vento no ar quedo un tremor incerto persiste no espazo que o meu corpo invade na luz que descobre e perverte a memoria gótica do terror que sinto.

Presentimento:

Presentimento E convértese finalmente en silencio entre as ruínas do insomnio na alborada na máis feroz sentencia imaxinable no medo definido a que me deixe condenado a vivir só cos meus presentimentos.

3. Acróstico:

3. Acróstico Somentes intentaba conseguir deixar na terra algo de min que me sobrevivise sabendo que debería ter sabido impedirme a min mesmo descubrir que só fun un interludio atroz entre dous muros de silencio

Acróstico:

Acróstico só puiden evitar vivindo á sombra inocularlle para sempre a quen amaba doses letais do amor que envelenaba a súa alma cunha dor eterna substituíndo o desexo polo exilio iniciei a viaxe sen retorno deixándome levar sen resistencia ó fondo dunha interna aniquilación chea de nostalxia

4. Noites en branco:

4. Noites en branco Noites en branco coma sabas húmidas nas circunvolucións do meu cerebro tendidas sempre ó vento do perigo da erupción e da combustión eterna doutra pel desexada que ardería no lume que a súa visión provocara.

Noites en branco:

Noites en branco En min aniñan sempre ano tras ano as aves migratorias que buscan climas cálidos nun exilio forzado polo inverno vencidos desarmados e cautivos os seus feridos corazóns perplexos que a dor vai tinguindo dun odio frío. Unha estación no inferno, outra no ceo temporalmente amable e despexado, e ó final sempre a triste pulcritude doutro ensaio xeral do soño eterno.

5. Amor e sangue en Chiapas:

5. Amor e sangue en Chiapas Ando á procura dunha ollada súa que me confirme a fe que teño nela e avanzo a cegas coa maior firmeza noutra rebelión xusta que interna nunha urxente esixencia de certezas para este corazón rebelde e zapatista obrigado a loitar polo evidente cunha serea furia antiga e sabia.

Amor e sangue en Chiapas:

Amor e sangue en Chiapas Desde o amor que resiste ó que se reprime con ela por compaña como antes ou eu só ben armado de nostalxias deixareime invadir de sangue maia para que retorne á súa propia terra ou consiga vivir outras mil vidas en loita contra o mundo

Amor e sangue en Chiapas:

Amor e sangue en Chiapas se é preciso crebándolle o pescozo e desviando á historia do seu curso xunto coas mesmas vítimas de sempre.

6. Precaución:

6. Precaución Négase a oír a miña voz antiga e escoita atentamente as máis recentes cunha leve esperanza no futuro e o medo a descubrir unha vez máis que a morte estaba oculta tamén nelas.

Precaución:

Precaución Escoita con tento esas outras voces e refúxiase mentres nun presente vitalmente orientado á defensiva. Garda o pasado baixo sete chaves mantendo o seu discurso silenciado. Négate, si, rexeita e nega a miña voz antiga! porque agora sei algo que antes non sabía: que en realidade tampouco era miña.

7. Tristemente convivo coa túa ausencia:

7. Tristemente convivo coa túa ausencia Tristemente convivo coa túa ausencia sobrevivo á distancia que nos nega mentres bordeo a fronteira entre dous mundos sen decidir cal deles pode darme a calma que me esixo para amarte sen sufrir pola túa indiferencia á miña retirada preventiva dunha batalla que xa sei perdida resolto a non entrar xamais en ti pero non á tortura de evitarte.