ΤΟ ΝΕΡΟ

Views:
 
Category: Education
     
 

Presentation Description

No description available.

Comments

Presentation Transcript

ΤΟ ΝΕΡΟ :

ΤΟ ΝΕΡΟ 2 ο Γυμνάσιο Πειραιά Εργασία Χημείας ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ – Β 2 2013 – 2014

Πως δημιουργήθηκε το νερό στο σύμπαν:

Πολύ από το νερό στο σύμπαν παράγεται ως παραπροϊόν του σχηματισμού των άστρων. Όταν τα άστρα γεννιούνται, η γέννησή τους συνδυάζεται με ένα δυνατό «άνεμο» προς τα έξω από αέρια και σκόνη. Όταν αυτή η πλημμύρα ύλης συγκρούεται με τα περιβάλλοντα αέρια, τα ωστικά κύματα που δημιουργούνται συμπιέζονται και θερμαίνουν τα αέρια. Παρατηρήθηκε ότι το νερό (μεταξύ άλλων) παράγεται γρήγορα σε αυτά το πυκνά και θερμά αέρια. Η άποψη αυτή επιβεβαιώθηκε και από το διαστημικό τηλεσκόπιο «Χέρσελ» του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), που στις 22 Ιουλίου 2011 ανακάλυψε σε ένα διαστρικό νέφος σκόνης και αερίων τεράστιες ποσότητες υδρατμών, ικανές να γεμίσουν με νερό πάνω από 2.000 φορές όλους τους ωκεανούς της Γης. Το νέφος, γνωστό ως «Λιντς 1544», βρίσκεται στον αστερισμό του Ταύρου και ετοιμάζεται να καταρρεύσει από την ίδια τη βαρύτητά του, ώστε να σχηματίσει ένα νέο άστρο σαν τον Ήλιο μας. Τα άστρα δημιουργούνται από τέτοια ψυχρά, σκοτεινά και πυκνά νέφη (που συνιστούν τους λεγόμενους προ-αστρικούς πυρήνες) και τα οποία περιέχουν όλα τα αναγκαία συστατικά για το σχηματισμό ενός ηλιακού συστήματος όπως το δικό μας. Πως δημιουργήθηκε το νερό στο σύμπαν ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Το νέφος, γνωστό ως «Λιντς 1544», βρίσκεται στον αστερισμό του Ταύρου και ετοιμάζεται να καταρρεύσει από την ίδια τη βαρύτητά του, ώστε να σχηματίσει ένα νέο άστρο σαν τον Ήλιο μας. Τα άστρα δημιουργούνται από τέτοια ψυχρά, σκοτεινά και πυκνά νέφη (που συνιστούν τους λεγόμενους προ-αστρικούς πυρήνες) και τα οποία περιέχουν όλα τα αναγκαία συστατικά για το σχηματισμό ενός ηλιακού συστήματος όπως το δικό μας. Νερό -που είναι ζωτικό για την εμφάνιση ζωής- έχει προηγουμένως ανιχνευθεί ξανά εκτός του ηλιακού μας συστήματος με την μορφή πάγου πάνω σε κόκκους σκόνης, καθώς και σε πρωτο-πλανητικούς δίσκους. Οι νέες παρατηρήσεις του «Χέρσελ» όμως συνιστούν την πρώτη ανίχνευση υδρατμών σε ένα μοριακό νέφος λίγο πριν τον σχηματισμό κάποιου άστρου. Οι άφθονοι υδρατμοί στο εν λόγω νέφος απελευθερώνονται από τους παγωμένους κόκκους σκόνης, καθώς οι υψηλής ενέργειας κοσμικές ακτίνες διαπερνούν το νέφος. Η σχετική επιστημονική μελέτη, με επικεφαλής την Πάολα Καζέλι του βρετανικού πανεπιστημίου του Λιντς, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό αστροφυσικής «Astrophysical Journal Letters». Νερό έχει ανιχνευθεί σε διαστρικά νέφη μέσα στο Γαλαξία μας. Το νερό πιθανότατα υπάρχει σε αφθονία και στους άλλους γαλαξίες επίσης, αφού τα συστατικά του, υδρογόνο και οξυγόνο, είναι ανάμεσα στα πιο άφθονα χημικά στοιχεία του σύμπαντος. Τα διαστρικά νέφη τελικά συμπυκνώνονται σε αστρικά νεφελώματα και αστρικά συστήματα όπως το δικό μας. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Υδρατμοί είναι γνωστό ότι είναι παρόντες σε πολλά ουράνια σώματα: Ατμόσφαιρα του Ερμή Ατμόσφαιρα της Αφροδίτης Ατμόσφαιρα της Γης Ατμόσφαιρα του Άρη Ατμόσφαιρα του Δία Ατμόσφαιρα του Κρόνου: Μόνο σε παγοκρυστάλλους. Εγκέλαδος (δορυφόρος του Κρόνου) Εξωπλανήτης HD 189733 b Εξωπλανήτης HD 209458 b Υγρό νερό είναι γνωστό ότι είναι παρόν στα ακόλουθα ουράνια σώματα: Γη Ευρώπη (δορυφόρος του Δία): Σε 100 km βάθος, στον υποεπιφάνειο ωκεανό της. Ισχυρές ενδείξεις προτείνουν ότι μάλλον περιέχει υγρό νερό και ο Εγκέλαδος. Πάγος είναι γνωστό ότι είναι παρόν στα ακόλουθα ουράνια σώματα: Γη: Κυρίως στα παγοκαλύμματα. Άρης: Πολικά παγοκαλύμματα. Σελήνη. Τιτάνας (δορυφόρος του Κρόνου). Ευρώπη. Δακτύλιοι του Κρόνου Εγκέλαδος. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Πλούτωνας Χάρων (δορυφόρος του Πλούτωνα) Κομήτες . Ζώνη του Κάιπερ. Νέφος του Όορτ. Πάγος ενδέχεται να υπάρχει ακόμη στη Δήμητρα και στην Τηθύς (δορυφόρος του Κρόνου). Ακόμη, νερό και άλλες πτητικές ενώσεις αποτελούν πιθανότατα μεγάλο μέρος της εσωτερικής δομής του Ουρανού και του Ποσειδώνα και το νερό στα βαθύτερα στρώματα μπορεί να βρίσκεται στη μορφή «ιονικού ύδατος», στο οποίο τα μόρια νερού διασπώνται σε μια «σούπα» από ιόντα υδρογόνου και οξυγόνου. Ακόμη βαθύτερα μπορεί σχηματίζεται «υπεριονικό νερό», όπου το οξυγόνο κρυσταλλώνεται αλλά τα ιόντα υδρογόνου ρέουν ελεύθερα μέσα στο κρυσταλλικό πλέγμα του οξυγόνου . Επίσης πολλά από τα ορυκτά της Σελήνης περιέχουν μόρια νερού. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΡΟ ; :

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΡΟ ; Οι αστρονόμοι και οι άλλοι επιστήμονες, που μελετούν τους πλανήτες των ηλιακών συστημάτων, ευελπιστούν να ανιχνεύσουν νερό στην επιφάνειά τους, διότι είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι η ύπαρξη του υγρού αυτού είναι ένδειξη για πιθανή ύπαρξης ζωής. Γιατί άραγε; Απ’ όλες τις απλές χημικές ουσίες, που βρίσκονται σε αφθονία στη Γη, μόνο το νερό βρίσκεται σε υγρή κατάσταση, κάτω από κανονικές συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης. Όταν πρωτοεμφανίστηκε η ζωή στον πλανήτη Γη, το νερό έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία των πρώτων οργανικών ενώσεων. Αυτές αργότερα συγκρότησαν τους πρώτους προκαρυωτικούς οργανισμούς. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Η ζωή ξεκίνησε, όπως υποστηρίζουν οι σύγχρονες θεωρίες, μέσα στο νερό και εξελίχθηκε για τρία δισεκατομμύρια χρόνια μέσα σ’ αυτό, προτού διαδοθεί στην ξηρά. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι τα τροπικά δάση με την πολλή βροχόπτωση σφύζουν από ζωή, σε αντίθεση με τις ερημικές εκτάσεις, όπου το νερό είναι σπάνιο και η ζωή αντιπροσωπεύεται από πολύ λίγους οργανισμούς. Λίγο μετά τη γένεση του Ηλιακού Συστήματος η επιφάνεια του νεογέννητου πλανήτη μας βρισκόταν σε θερμογενή, ημίρρευστη κατάσταση. Από τον ουρανό χιλιάδες μικρά και μεγάλα μετέωρα βομβάρδιζαν συνεχώς από τη μιαν άκρη στην άλλη το νεαρό μας πλανήτη. Τα απομεινάρια αυτά της αρχικής δημιουργίας, γεμάτα από πλούσια κοιτάσματα οργανικών μορίων και παγωμένου νερού, εμπλούτισαν ακόμη περισσότερο τη χημική αφθονία της πρωτόγονης Γης μας. Η επιφάνεια της Γης μετατράπηκε σε πεδίο μάχης γεμάτη συντρίμμια, βάραθρα και κρατήρες επί κρατήρων. Αλλά και κάτω από την επιφάνειά της η Γη άλλαζε. Διάφορα ραδιενεργά στοιχεία, που σήμερα βρίσκονται αιχμαλωτισμένα στο εσωτερικό, απελευθέρωναν πυρηνικά σωματίδια, παράγοντας με αυτόν τον τρόπο θερμότητα ικανή να λειώσει τα έγκατα της Γης. Από τις ρωγμές του φλοιού, τα λειωμένα βράχια άνοιγαν δρόμο προς τα πάνω. Ξεπηδώντας στην επιφάνεια ως ηφαίστεια διασκόρπιζαν ολόγυρά τους λάβα και καυτά αέρια αλλάζοντας το τοπίο συνεχώς. Μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια μετά τη γέννησή της η Γη άρχισε να κρυώνει. Γιγάντιες χαράδρες παραμόρφωναν την επιφάνεια, ενώ οι εκρήξεις των ηφαιστείων υπενθύμιζαν τη μεγάλη θερμότητα που ήταν φυλακισμένη στο εσωτερικό της. Μαζί με τη λάβα των ηφαιστειακών εκρήξεων, τεράστιες ποσότητες αερίων βγήκαν στην επιφάνεια. Άζωτο, διοξείδιο του άνθρακα, αμμωνία, μεθάνιο και υδρατμοί περιέβαλαν τη Γη σχηματίζοντας την πρώτη της ατμόσφαιρα, μιαν ατμόσφαιρα τελείως διαφορετική απ` αυτήν που γνωρίζουμε σήμερα ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Βαθμιαία, σε μια περίοδο 500 εκατομμυρίων χρόνων, η ραδιενέργεια και ο βομβαρδισμός των μετεώρων υποχώρησε. Η Γη άρχισε να κρυώνει και οι πυκνές ποσότητες ατμού που σκέπαζαν τον πλανήτη μας δημιούργησαν βαριά σύννεφα που συμπυκνώθηκαν, σχηματίζοντας τις πρώτες βροχές, που αμέσως σχεδόν εξατμίζονταν και πάλι σχηματίζοντας νέα σύννεφα και νέα βροχή. Τελικά όμως η επιφάνεια είχε κρυώσει αρκετά κι έτσι σχηματίστηκαν οι πρώτες θάλασσες και οι πρώτοι ωκεανοί, ενώ οι βροχές συνεχίστηκαν κατακλυσμιαίες για εκατομμύρια χρόνια. Εξακόσια, περίπου, εκατομμύρια χρόνια μετά τη γένεση της Γης η ενέργεια του Ήλιου, οι αστραπές και η ζέστη της Γης ένωσαν διάφορα απλά χημικά συστατικά που έπεσαν με τη βροχή και συγκεντρώθηκαν μέσα στους ωκεανούς ή κοντά στις ακτές μέσα σε ζεστές ρηχές "λίμνες". Έτσι, με την πάροδο εκατομμυρίων χρόνων και με τη βοήθεια της υπεριώδους ακτινοβολίας του Ήλιου, χάρη στις συνεχείς ηλεκτρικές εκκενώσεις των κεραυνών και τα πρωτογενή χημικά συστατικά της ατμόσφαιρας, άρχισε να δημιουργείται κάτι το υπέροχο και μυστηριώδες. Τα διάφορα μόρια, στις χλιαρές θάλασσες και στους ωκεανούς της νεογέννητης Γης, άρχισαν να συγχωνεύονται σε όλο και πιο πολύπλοκες χημικές ενώσεις, σχηματίζοντας έτσι τα πρώτα αμινοξέα, πυρηνικά οξέα και πρωτεΐνες. Τα χημικά αυτά συστατικά ενώθηκαν σε τυχαίους συνδυασμούς άπειρες φορές, έως ότου, πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου, δημιουργήθηκε ένα μόριο που μπορούσε να αντιγράψει τον εαυτό του. Ήταν ο πρώτος ζωντανός οργανισμός που γεννήθηκε πάνω στη Γη. Στα πρώτα στάδια η εξέλιξη της ζωής ήταν αργή. Επί δύο ολάκερα δισεκατομμύρια χρόνια η διαδικασία της αναπαραγωγής των πρωτόγονων βακτηριδίων συνεχιζόταν, έως ότου αυτά έμαθαν να χρησιμοποιούν το ηλιακό φως και το διοξείδιο του άνθρακα για τροφή και να αποβάλλουν το οξυγόνο ως απόβλητο της πρώτης φωτοσυνθετικής διαδικασίας. Το αποβαλλόμενο από τα πρωτο-βακτηρίδια οξυγόνο άλλαξε σιγά-σιγά την ατμόσφαιρα, σχηματίζοντας συγχρόνως ένα λεπτό στρώμα όζοντος που άρχισε να παρεμποδίζει την υπεριώδη ακτινοβολία του Ηλίου να φτάνει στην επιφάνεια, δίνοντας έτσι την ευκαιρία να γεννηθούν ανώτερες μορφές ζωής. Μέσα σε μερικά μόνον εκατομμύρια χρόνια από τότε, οι ωκεανοί γέμισαν από έναν τεράστιο αριθμό ειδών ζωής, αφού μαζί με το οξυγόνο ήρθαν και τα ζώα: ένα είδος ζωής που αναπνέει οξυγόνο και όχι διοξείδιο του άνθρακα.

PowerPoint Presentation:

Πριν από 400 εκατομμύρια χρόνια περίπου, τα φυτά και τα ζώα που αναπτύχθηκαν στις θάλασσες μεταπήδησαν και εξαπλώθηκαν και στην ξηρά. Εκατομμύρια χρόνια πέρασαν και οι συνεχείς μεταλλάξεις διαφοροποίησαν χιλιάδες νέα είδη φυτών και ζώων. Και τέλος οι μεταλλάξεις εκατομμυρίων χρόνων έφεραν στο προσκήνιο ένα νέο οργανισμό που άρχισε να κινείται πάνω στη Γη με διαφορετικό τρόπο από τα άλλα όντα. Μέτριο σε μέγεθος, σχετικά αργό σε ταχύτητα και με μικρή μυϊκή δύναμη, αλλά εύστροφο, με γρήγορη σκέψη και επιδέξια χέρια, ικανό να φτιάχνει εργαλεία. Έτσι, μέσα σε 600 περίπου εκατομμύρια χρόνια, η ζωή εξελίχτηκε γοργά από τους πρώτους μονοκύτταρους οργανισμούς, μέχρι το σημερινό Homo Sapiens. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ :

  Όπως πολλές ουσίες, το νερό μπορεί να πάρει μέρος σε πολλές μορφές που γενικά χαρακτηρίζονται από την κατάσταση της ύλης στην οποία βρίσκονται. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Η υγρή φάση είναι η πιο συνηθισμένη του νερού στη Γη (βασικά στην επιφάνεια και στην ατμόσφαιρα). Ουσιαστικά αυτή είναι η κατάσταση που εννοεί στην καθομιλουμένη η λέξη «νερό».   Η στερεή φάση του νερού είναι γνωστή ως «πάγος» και συνήθως παίρνει τη δομή σκληρών αμαγαλματικών κρυστάλλων, όπως οι κύβοι πάγου, ή χαλαρά συνδεδεμένων εύθραυστων κρυστάλλων, όπως στο χιόνι. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Η αέρια φάση του νερού είναι γνωστή ως «υδρατμός» και προϋποθέτει τη δομή ενός διαφανούς νέφους. Σημειώστε ότι όταν θεωρείται ότι γίνονται ορατοί, όπως π.χ. στα νέφη, το νερό βρίσκεται στη μορφή υγρών σταγονιδίων ή και στερεών κρυστάλλων που αιωρούνται στον αέρα. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Η τέταρτη κατάσταση στην οποία είναι δυνατό να βρεθεί το νερό, αν και σπανίως αφού δεν ανήκει στις κοινές, είναι αυτή του υπερκρίσιμου υγρού (supercritical liquid). Αυτό συμβαίνει όταν το νερό πετύχει να βρίσκεται ταυτόχρονα στην (ή και σε θερμοκρασία πάνω από την) κρίσιμη θερμοκρασία του (647 Κ) και υπό την (ή υπό πίεση μεγαλύτερη από την) κρίσιμη πίεσή του (22,064 MPa). Σε αυτές τις συνθήκες η υγρή και αέρια φάση συνενώνονται σε μια ομογενή ρευστή φάση που διαθέτει ταυτόχρονα ιδιότητες που αντιστοιχούν σε αέρια και υγρά. Ένα παράδειγμα τέτοιας κατάστασης για το νερό στη φύση είναι τα θερμότερα στρώματα νερού σε μεγάλα βάθη, κοντά σε υποθαλάσσια ρεύματα, υδροθερμικές πηγές ή ενεργά ηφαίστεια. Γενικά οπουδήποτε υπάρχει νερό σε θερμοκρασία ίση ή μεγαλύτερη από 647 Κ και βάθος ίσο ή μεγαλύτερο από 2.250 m, βρίσκεται στην κατάσταση υπερκρίσιμου υγρού . . ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Το νερό επίσης υπάρχει και στην κατάσταση υγρού κρυστάλλου κοντά σε υδρόφιλες επιφάνειες άλλων ουσιών . Το φυσικό νερό περιέχει σχεδόν αποκλειστικά νερό που περιέχει πρώτιο υδρογόνο ( 1 H). Μόνο 155 ppm (μέρη ανά εκατομμύριο) του νερού περιέχει δευτέριο ( 2 H ή D) και λιγότερο από 20 μέρη ανά πεντάκις εκατομμύριο περιέχει τρίτιο ( 3 H ή T). Ελαφρύ ύδωρ : Ο όρος «ελαφρύ ύδωρ» (Light water ή DDW , D euterium- D epleted W ater) αναφέρεται σε νερό που περιέχει δευτέριο σε μικρότερη συγκέντρωση από τη θεωρούμενη ως πρότυπη, δηλαδή μικρότερη από 155 ppm. Βρέθηκε ότι είναι ωφέλιμο βελτιώνοντας τους δείκτες επιβιωσιμότητας σε ποντίκια με καρκίνο και σε ανθρώπους που υφίστανται χημειοθεραπεία . Βαρύ ύδωρ: Ο όρος «βαρύ ύδωρ» (Heavy water) αναφέρεται σε νερό που περιέχει δευτέριο σε μεγαλύτερη συγκέντρωση από τη θεωρούμενη ως πρότυπη, δηλαδή μεγαλύτερη από 155 ppm, δηλαδή ως και 100%. Η χημική του συμπεριφορά είναι παρόμοια με του κοινού νερού. Είναι τοξικό για αρκετά ζώα . Χρησιμοποιείται ως επιβραδυντικό σε πυρηνικούς αντιδραστήρες, αν και είναι γνωστοί και οι αποκαλούμενοι «πυρηνικοί αντιδραστήρες ελαφρού ύδατος» , που όμως εννοούν το κοινό νερό και όχι το παραπάνω περιγραφόμενο «ελαφρύ». Υπερβαρύ ύδωρ : Ο όρος «υπερβαρύ ύδωρ» αναφέρεται σε νερό που περιέχει τρίτιο σε συγκέντρωση μεγαλύτερη από την θεωρούμενη ως πρότυπη, δηλαδή μεγαλύτερη από 20 μέρη ανά πεντάκις εκατομμύριο. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

 ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ :

 ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Το νερό στη Γη κινείται συνεχόμενα μέσω του «κύκλου του νερού» (μια φυσική ανακύκλωση) που περιλαμβάνει την εξάτμιση (κυρίως των θαλασσών), τη μεταφορά της υγρασίας, τη συμπύκνωση, την κατακρήμνιση (με βροχή, χιόνι, χαλάζι, κ.ά. ) και την αποστράγγιση με την οποία το μεγαλύτερο ποσοστό επιστρέφει στις θάλασσες. Η εξάτμιση και η μεταφορά υγρασίας συνεισφέρουν στις κατακρημνίσεις πάνω από την ξηρά. Το φυσικό νερό (πηγών, ποταμών κ.λ.π.) δεν είναι καθαρή χημική ένωση. Περιέχει σχεδόν πάντοτε διαλυμένα ανόργανα άλατα, αέρια και άλλες ουσίες, πολλές φορές και οργανικές. Σχηματίζεται από τη συμπύκνωση των υδρατμών που παράγονται από την εξάτμιση του νερού των ποταμών, των λιμνών και των θαλασσών που πέφτει ως βροχή, χιόνι ή χαλάζι. Το νερό της βροχής διαλύει διάφορα συστατικά της ατμόσφαιρας, π.χ. διοξείδιο του άνθρακα (CΟ 2 ) , λίγο οξυγόνο και άζωτο, συμπαρασύρει σκόνη, αιθάλη και άλλες αιωρούμενες ουσίες. Φτάνει στη γη ως αραιότατο οξύ, λόγω του διαλυμένου διοξειδίου του άνθρακα. Για το λόγο αυτόν, το φυσικό νερό διαλύει τα δυσδιάλυτα ανθρακικά άλατα του ασβεστίου και του μαγνησίου και τα μετατρέπει σε ευδιάλυτα όξινα ανθρακικά άλατα των στοιχείων. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Κατά την εξάτμιση του νερού από την επιφάνεια της γης απορροφάται το 30% της ενέργειας του ήλιου που φτάνει στην επιφάνεια της γης με μορφή ακτινοβολίας. Σε αυτό οφείλονται μετεωρολογικά φαινόμενα όπως τυφώνες και τροπικές καταιγίδες . Επιπλέον το κλίμα μιας περιοχής εξαρτάται από την εγγύτητα σε γεωγραφικές περιοχές νερού αλμυρές ή γλυκές, όσο πιο κοντά είναι μια περιοχή σε νερό τόσο πιο ομαλό είναι το κλίμα εξ' αιτίας της μεγάλης θερμοχωρητικότητας του νερού. Ο κύκλος του νερού (γνωστός επιστημονικά ως «υδρολογικός κύκλος») αναφέρεται στη συνεχόμενη ανταλλαγή του νερού μέσα στην υδρόσφαιρα, δηλαδή μεταξύ ατμόσφαιρας, επιφανειακού νερού, εδαφικού νερού, υπόγειου νερού και βιόσφαιρας. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Το νερό κινείται αέναα μεταξύ αυτών των περιοχών του υδρολογικού κύκλου που αποτελείται (κυρίως) από τις ακόλουθες μεταφορικές διεργασίες: Εξάτμιση του νερού από τις επιφάνειες των ωκεανών, τις υπόλοιπες υδάτινες επιφάνειες αλλά και τη διαπνοή της βιόσφαιρας (φυτά, ζώα, άνθρωποι κ.τ.λ.) στην ατμόσφαιρα. Συμπύκνωση (συνήθως) σε σύννεφα που περιέχουν σταγονίδια ή και παγοκρυστάλλους και κατακρήμνιση του νερού από τα σύννεφα (συνήθως) με τις μορφές των διαφόρων μετεωρολογικών φαινομένων. Επιστροφή με αποστράγγιση στη θάλασσα, σε άλλες υδάτινες επιφάνειες και στη βιόσφαιρα. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

PowerPoint Presentation:

Το μεγαλύτερο ποσοστό του νερού των υδρατμών πάνω από τους ωκεανούς επιστρέφει στους ωκεανούς, αλλά οι άνεμοι μεταφέρουν το υπόλοιπο ποσοστό πάνω από την ξηρά με τον ίδιο ρυθμό με την αποστράγγιση του επιφανειακού ύδατος στη θάλασσα. Ο ρυθμός αυτός εκτιμήθηκε σε 47 τρισεκατομμύρια τόννους ύδατος το χρόνο. Πάνω από την ξηρά, η εξάτμιση υδάτινων επιφανειών της ξηράς και η διαπνοή της βιόσφαιρας συνεισφέρουν (κατ' εκτίμηση) άλλους 72 τρισεκατομμύρια τόννους ύδατος το χρόνο. Συνολικά μια κατακρήμνιση με ρυθμό που εκτιμήθηκε σε 119 τρισεκατομμύρια τόννους ύδατος το χρόνο, συμβαίνει πάνω από την ξηρά. Η κατακρήμνιση αυτή γίνεται με τα διάφορα μετεωρολογικά φαινόμενα. Τα πιο συνηθισμένα από αυτά περιλαμβάνουν τη βροχή, το χιόνι, το χαλάζι, την ομίχλη, τη δροσιά και την πάχνη . Η δροσιά είναι σταγονίδια νερού που συμπυκνώνονται όταν υψηλής συγκέντρωσης υδρατμοί έρθουν απευθείας σε επαφή με ψυχρό έδαφος. Αν το έδαφος είναι πολύ ψυχρό, μπορεί η δροσιά να μετατραπεί σε πάχνη, με την κρυστάλλωση των σταγονιδίων σε μικρούς παγοκρυστάλλους. Η δροσιά και η πάχνη εμφανίζονται συνήθως την αυγή, λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος, οπότε συνήθως η θερμοκρασία του εδάφους είναι η ελάχιστη . Συμπυκνωμένη υγρασία στον αέρα μπορεί επίσης να αναλύσει το ηλιακό φως σχηματίζοντας τοπικά και πρόσκαιρα ουράνιο τόξο. Ένα ποσοστό των κατακρημνίσεων συσσωρεύεται σε ρυάκια ή και σε χειμάρρους που τελικά ενώνονται σε ποταμούς. Ένα μαθηματικό μοντέλο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσομοιάσει τη ροή των χειμάρρων και των ποταμών και να υπολογίσει παραμέτρους ποιότητας του ύδατος ονομάζεται «μοντέλο υδρολογικής μεταφοράς». Κάποιο ποσοστό από το νερό των ποταμών διοχετεύεται μέσω της άρδευσης στις αγροτικές εκμεταλλεύσεις. Ακόμη, τα ποτάμια, οι λίμνες και οι θάλασσες συχνά παρέχουν ευκαιρίες για ταξίδια και εμπόριο. Μέσω της αποσάθρωσης και της διάβρωσης, οι κατακρημνίσεις μεταβάλλουν το σχήμα του περιβάλλοντός μας, σχηματίζοντας κοιλάδες και δέλτα, που παρέχουν εύφορα εδάφη που χρησιμοποιούνται ως πληθυσμιακά κέντρα. Μια πλημμύρα συμβαίνει όταν μια χαμηλή (συνήθως) περιοχή ξηράς καταλαμβάνεται από νερό. Αυτό συχνά συμβαίνει όταν ποτάμια υπερχειλίζουν και πλημμυρίζουν τις γύρω χαμηλές περιοχές, αλλά μερικές φορές και η θάλασσα πλημμυρίζει παράκτιες χαμηλές περιοχές. Μια παρατεταμένη ξηρασία για μήνες ή ακόμη και για χρόνια δημιουργεί σε μια περιοχή έλλειψη στην παροχή νερού. Αυτό συμβαίνει όταν μια περιοχή λαμβάνει για σημαντικό συνεχές χρονικό διάστημα κατακρημνίσεις κάτω από τον αναμενόμενο μέσο όρο. ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B5%CF%81%CF%8C http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_10/10/2012_465458 http://www.eugenfound.edu.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=58   http://www.biosyn-oelmek.org/ekpaideftiko_yliko/ekpaideftiko_yliko_files/Water.pdf   ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ Β2 2013-2014

authorStream Live Help