Hoofdstuk 1.1

Slide 1:

Hoi;-) ‏ Welkom bij mijn 10G over de familie Hope. Nog een 10G? Ja nog een. Ik heb al eerder een 10G gespeeld (tot generatie 4) en vond dat best leuk, maar het voelde een beetje doelloos. Stiekem zat ik allemaal verhalen te bedenken, de ene nog spectaculairder dan de ander. Maar ik dacht, wat heb ik eraan als ik dat mijn simmetjes laat overkomen? Dus besloot ik toch maar om een dagboek te gaan maken. Ik moet zeggen dat ik het erg leuk vind, alleen vind ik het wel lastig om overal foto's van te maken, dat vergeet ik soms nog weleens, maar goed, alles valt te leren;-). Ik hoop dus dat als je dit leest dat je me het niet kwalijk neemt dat ik eigenlijk alles moet leren. Ook de fotokwaliteit is in dit stukje niet zo geweldig... . Ik hoop dat je zult genieten van de verhalen van de familie Hope, dat je het vol kunt houden om mee te lezen totdat ik wat meer geleerd heb over het schrijven. Veel plezier! Liefs Mirjam

De regering:

Het is nog niet zo lang geleden dat in Europa een, tot op dat moment, ondenkbare ramp plaatsvond. Er brak geen oorlog uit, geen kernramp. Het was iets wat de mens niet tegen had kunnen houden. Een overstroming. Het was zo erg dat de dijken in Nederland doorbraken. Wat eerst het middelpunt van Nederland was, was nu enkele kilometers van de zee verwijderd. Dat gold ook voor Amersfoort. De oude stad werd voortaan Amersfoort aan Zee genoemd. Alleen was de stad zonder inwoners. De Nederlandse regering, die naar Denemarken was gevlucht, besloot dat daar iets aan gedaan moest worden. De regering

Het plan:

Het plan De minister van jeugd en gezin kwam met een fantastisch idee. “We maken er een uitdaging van. Wie in Amersfoort aan zee gaat wonen krijgt van de regering een startbedrag en allerlei mogelijkheden om uit te groeien tot een vermogende sim. Onder één voorwaarde, dat hij er voor zorgt dat in Amersfoort 10 bloeiende generaties komen. Hij moet dus trouwen en kinderen krijgen. En die ook weer kinderen, enzovoorts. Door de overstroming is het tijdsverloop in Nederland in de war geraakt en wij zullen het nog meemaken dat die 10 Generaties gehaald worden. Als dat doel volbracht is, zal het tijdsverloop in Nederland weer gelijk zijn aan de rest van de wereld”

Slide 4:

De meeste ministers vonden het wel een goed idee, alleen de minister van financiën had een bezwaar. “Het zal de regering toch niet teveel geld kosten” zei hij met een zuur gezicht. “En waarom, als ik vragen mag, beste minister van jeugd en gezin, waarom praat je de hele tijd in de hij-vorm, misschien wil een vrouw de uitdaging wel aangaan.” De minister van jeugd en gezin had meteen een passend antwoord. “Dat leek mij juist nog iets extra moeilijks aan deze uitdaging. Omdat het anders onnodig veel overheidsgeld kost. Het stamhouderschap, zoals we het maar zullen noemen, kan alleen overgedragen worden van vader op zoon” De ministers knikten instemmend.

Slide 5:

“Wie vindt het idee van de minister van jeugd en gezin een goed idee?” vroeg de minister president. De meeste ministers knikten. Behalve de minister van justitie en de minister van onderwijs, want zij waren niet aanwezig bij deze vergadering. Ook de minister van financiën had nog een bezwaar: “Maar hoe kan die man nou de stamhouder zijn van 10 Generaties als hij de enige inwoner van Amersfoort aan Zee is?” De minister president keek naar de minister van jeugd en gezin, alsof hij van hem een antwoord verwachtte.

Slide 6:

De minister van defensie kwam met een oplossing. “De onsterfelijke sims” zei hij. De hele ministerraad was geschokt. De onsterfelijke sims. “Besef je wel wat je op het spel zet?” brulde de minister van binnenlandse zaken. “De onsterfelijke sims zijn alleen voor noodgevallen!” “Dit is een noodgeval. Het gaat om het heil, de veiligheid en de glorie van onze natie” zei de minister van defensie ernstig. De ministers knikten weer instemmend.

Slide 7:

“We weten allemaal wel dat de onsterfelijke sims sterfelijk worden als ze te dicht in contact komen met een sterfelijke sim” zei de minister van landbouw. De ministers knikten. “Als we dit beseffen denk ik dat het idee van de minister van jeugd en gezin goed is, in combinatie met het idee van de minister van defensie” ging de minister van landbouw verder. Toen stelden de ministers een verklaring op en ondertekenden die. Zelfs de minister van financiën deed het zonder mopperen.

Slide 8:

Enige tijd later was er weer een vergadering van de ministers. Deze keer ontbrak de minister van cultuur en was de minister van justitie er wel bij. De minister van onderwijs schitterde nog steeds door afwezigheid. “Ik heb iemand gevonden die bereid is om onze uitdaging aan te gaan” zei de minister van jeugd en gezien. “Ja?” zeiden sommige ministers verbaasd. “Zijn naam is Robin Hope” zei de minister van jeugd en gezin. “Dat moet wel het lot zijn. Een man met de naam Hope die de nieuwe Hoop voor Amersfoort aan Zee zal zijn” De ministers knikten instemmend

Familie Hope :

Robin zucht. Waarom is hij er in vredesnaam aan begonnen? Omdat hij, diep in zijn hart, nog steeds geen afscheid kan nemen van Utrecht, van zijn familie, van het verleden? Misschien zal dit helpen. Zijn ouders zouden zeggen dat dit het beste was wat hij kon doen. Hij zou hen trots maken. Familie Hope Hoofdstuk 1.1

Slide 10:

Van buiten ziet het huis er nou niet echt wat je zegt mooi uit. “Misschien is het van binnen beter.” Robin hoopt het. Hij loopt naar de deur, durft bijna niet naar binnen te gaan. Het zal tegen vallen, dat weet hij nu al, maar hij wil nog even de hoop vasthouden.

Slide 11:

Robin stapt zijn huisje binnen. “Nee!” roept hij. Hij slaat zijn hand voor zijn mond. Hoe kunnen ze hem hier mee opzadelen? Dan had hij het in het vluchtelingenkamp nog beter.

Slide 12:

In een hoek staat een koelkast en een aanrecht. In de andere hoek een WC en een douche. In dezelfde kamer staat zijn bed. Verder is er niets. Behalve nog die stoel dan, tegen de muur. Robin denkt na. Kan hij nog terug?

Slide 13:

Nee, zo laf is hij niet. Hij kan het altijd proberen, als het te erg wordt kan hij altijd nog terug. Robin besluit om in zijn tuin te gaan graven, misschien vindt hij wel wat waardevols. Maar hij geeft de moed snel op. In de verte ziet hij een vrouw lopen. Hij denkt meteen aan zijn opdracht: trouwen en kinderen krijgen. Dan moet hij natuurlijk wel een vrouw hebben.

Slide 14:

Hij besluit om haar een hand te geven en zich voor te stellen. “Hallo, ik ben Robin Hope” zegt hij. Het klinkt te stijfjes. Maar daar trekt de vrouw zich niets van aan. “Larissa de Leeuw.” Ze geeft hem meteen een knuffel. Iets wat Robin van zijn stuk brengt..

Slide 15:

“Zullen we een balletje overgooien” vraagt Robin, als hij zichzelf weer gevonden heeft. Larissa knikt. Uiterlijk ziet Robin er kalm uit. Maar in zijn hoofd stormt het. Zou hij het een leven kunnen uithouden met Larissa? Zou hij dat willen? Net had hij nog gedacht om terug te gaan, alles op te geven. Maar dat kon ook niet, hij is niet laf, hij is niet bang voor het water. En Larissa, ach, dat komt later wel.

Slide 16:

Tegen zonsondergang vertrekt Larissa weer. Robin merkt dat hij honger heeft gekregen en besluitt wat te eten te maken. Na het eten wil hij nog gauw een baan kunnen zoeken, het liefst eentje waarbij hij morgen aan de slag kan.. Zijn levenswens is immers om 100.000 simoleons te verdienen!

Slide 17:

Hij begint met smaak aan zijn boterham. Dit smaakt in ieder geval beter dan het eten dat hij in het vluchtelingenkamp kreeg. Als hij maar genoeg oefent zal hij een goede kok worden. Opeens bedenkt hij zich dat hij ook nog een baan moet zoeken. Nadat hij zijn boterham gegeten heeft kijkt hij in de krant. Er is een vacature in de gezondheidszorg. Dat is wel een mooi beroep, ook het bestbetaalde beroep, ziet hij meteen. Hij besluit om het maar te doen, morgen om zeven uur moet hij beginnen.

Slide 18:

Hij besluit om maar vroeg naar bed te gaan. Dan kan hij morgen fris op zijn werk beginnen. Hij heeft er nu al zin in. Misschien kan hij, als hij genoeg spaart, een badkamer veroorloven. En een telefoon, zodat hij Larissa kan bellen. Met al deze dromen voor de toekomst valt Robin in slaap.

Slide 19:

Robin wordt al vroeg wakker. Hij besluitt, na een korte douche, dat hij nog wel wat kan lezen. Verder vermaak heeft hij niet in zijn huis. Na een uurtje is hij het zat. Wat zal ik nu eens gaan doen? Vraagt hij zichzelf af.

Slide 20:

Het was vijf uur, dan werden de meeste vogels wakker. Robin gaat vogels spotten. Alles is beter dan opgesloten zitten in zijn huisje. Om zeven uur komt zijn carpool pas. Zo gaat de tijd een stuk sneller.

Slide 21:

Daar is zijn carpool. Het is een ambulance. Toch wel een beetje zenuwachtig stapt Robin in.

Slide 22:

Alles is meegevallen. Hij is niet flauwgevallen in het ziekenhuis vanwege een overdosis bloed zien. Hij heeft zelfs een promotie gekregen. Hij betaald de rekeningen. Hij is zo vrolijk dat hij een liedje zingt. Dat is lang geleden. Zijn vader vond het leuk als hij zong, sinds de dood van zijn ouders heeft Robin niet meer gezongen. Hij houdt op met zingen als hij merkt wát hij nu eigenlijk aan het zingen was. “ Laat het water mij maar dreigen, laat het me grijpen naar de keel.” Nee, dit liedje hoort niet in een stad die bijna overstroomd was. Robin neemt een besluit. Hij gaat Larissa bellen. Het kan nu, hij heeft een telefoon, hij heeft haar telefoonnummer. Fluitend liep hij naar binnen .

Slide 23:

Na het telefoongesprek met Larissa gaat Robin douchen. Dat is wel nodig na zo'n lange dag hard werken. Tijdens het douchen merkt hij dat het liedje in zijn hoofd zit. Hij kan het niet tegenhouden en zingt zachtjes: “Laat het water mij maar dreigen, laat het me grijpen naar de keel. Alleen voor ons wij watermensen, wordt het water nooit teveel” Niemand begrijpt de Hollanders, na zo'n overstroming nog in Nederland wonen? No way, zeggen de Engelsen. Maar hij, Robin Hope, durft het wel. Hem wordt het water nooit teveel! Met een draai aan de knop zet hij de douche nog iets harder.

Slide 24:

Robin gaat maar wat schilderen. Om de tijd te doden. En om geld te verdienen met schilderijen. Hij moet toch wat? Als hij met Larissa wat wil opbouwen heeft hij wel geld nodig. En een tweepersoonsbed, denkt hij er achteraan. Hij moet nog hard werken om al dat geld bij elkaar te krijgen.

Slide 25:

Een paar weken later. Robin ligt lekker op zijn bed. Het tweepersoonsbed, waar hij lang voor gespaard heeft. Hij heeft nu zelfs een aparte badkamer. Hij denkt aan alles wat er gebeurd is. De laatste tijd betrapt hij zichzelf er steeds vaker op dat hij aan het zingen is. Heel zachtjes. Het is eigenlijk gekomen sinds dat ene telefoongesprek met Larissa. Toen ze had gezegd dat hij alles was wat ze in een man zocht. Sinds die tijd durft hij te hopen op een gezamelijke toekomst. Als hij aan Larissa denkt krijgt hij een grote glimlach op zijn gezicht. Hij neemt een besluit. Hij zal haar uitnodigen.

Slide 26:

Larissa gaat op zijn uitnodiging in. Ze begroet hem weer met een omhelzing. Robin houdt zijn adem in, uit angst dat het moment weer voorbij gaat. “I am strong when I am on your shoulder” gaat het door zijn hoofd. Hoe gaat dat lied verder? Hij weet het niet eens meer. Larissa laat hem voorzichtig los.

Slide 27:

De rest van de dag hebben Robin en Larissa het heel erg gezellig. Ondanks dat Robin weer naar een omhelzing van Larissa verlangt besluit hij dat ze het beter rustig aan kunnen doen. “Haha, daar had je niet van terug” zegt hij tegen Larissa, terwijl hij haar met een kussen slaat. “Echt wel, wacht maar” als twee kleine kinderen rennen ze om Robins huis heen.

Slide 28:

“Stop” roept Larissa. “Wat, ben je nu al moe?” plaagt Robin haar. “Nee hoor” “Je durft niet eens toe te geven” zegt hij plagend. Hij kietelt haar in haar zij. Larissa giechelt. “Wist je dat ik daar helemaal niet tegen kon?” Robin grijnst.

Slide 29:

“Kan je wel dansen?” vraagt hij ernstig. “Misschien. Met goede begeleiding” zegt Larissa uitdagend. “Laat ik nou net gigantisch goed kunnen stijldansen” “Wat toevallig” lacht Larissa. Robin lacht, maar in zijn hart maakt hij zich zorgen. Hij merkt dat hij hartstikke verliefd wordt op Larissa. Maar hoe kan hij dat nou tegen haar zeggen? Hij durft het niet eens. Hoe kan hij erachter komen wat zij voor hem voelt?

Slide 30:

“Waar denk je aan?” hoort hij opeens Larissa's stem. “Uhm... nergens aan. Aan vroeger enzo.” de leugen doet hem pijn. Niet alleen omdat hij tegen Larissa liegt. Ook omdat het hem wel aan vroeger doet denken. Hij ziet zijn vader weer. Vechtend tegen het water. Hij hoort zijn vader zingen: “En als het water ons zal krijgen, heeft 't lang genoeg geduurd. Dan worden wij, die watermensen, naar een hoger plan gestuurd” Hij ziet zijn vader weer in de golven verdwijnen. “Dat moet je niet doen Robin. Denk aan het nu. Denk aan ons” fluistert Larissa en ze slaat haar armen om hem heen. Dan geeft Robin zich over aan haar omhelzing.

Slide 31:

De zon is al onder gegaan als Robin eindelijk toe durft te geven aan zijn gevoelens. Hij neemt Larissa in zijn armen en kuste haar. Het voelt alsof honderd, misschien wel duizend vlinders in zijn buik beginnen te fladderen. Het is wel duidelijk, hij, Robin Hope, is verliefd. En niet zo'n klein beetje ook! “Wat zei je?” fluistert hij tegen Larissa, als hij haar, eindelijk, heeft losgelaten. De blik in haar ogen zegt genoeg.

Slide 32:

Nu hij eenmaal aan zijn gevoelens heeft toegegeven lijkt alles een stuk makkelijker. Robin neemt Larissa mee naar het bed en ze maken er een lange en gezellige nacht van...

Slide 33:

Robin voelt zich voor het eerst sinds maanden weer gelukkig. Die uitdaging is dus niet zo'n slecht idee. Wat kan hij zich nog meer wensen dan Larissa naast zich?

Slide 34:

Larissa vertrekt. Hoewel ze van Robin houdt weet ze dat ze niet voor altijd kan blijven. Vroeg in de morgen gaat ze weg, ze doet zo zachtjes mogelijk om Robin niet wakker te maken. “Ik hoop dat ik je snel weer zie” fluistert ze nog. Dan vertrekt ze, om over haar nieuwe gevoelens na te denken. Ze weet zo weinig over Robins verleden, kan ze hem daar wel genoeg in steunen? Hoeveel ze ook van hem houdt, ze weet niet of ze het wel aan kan zien dat de liefde van haar leven een innerlijke strijd voert die zij niet begrijpt.

Slide 35:

Robin is teleurgesteld wakker geworden. Larissa is weg. “Jij was te snel, je had beter na moeten denken” zegt een stemmetje in zijn hoofd. Hij loopt naar buiten om de krant te halen. Dan ziet hij een bos rozen staan. Zijn hart bonkt. Ze zijn van Larissa. Hij neemt een besluit en begint meteen een liedje te zingen: “Things can come and go I know, but baby I believe. Something's burning strong between us, makes it clear to me. I wanna grow old with you...” Hij loopt weer naar binnen en pakte de telefoon.

Slide 36:

Hij begroet Larissa met een zoen. Hij aarzelt weer. Maar als hij in haar blauwe ogen kijkt weet hij het zeker. Met Larissa wil hij oud worden, de uitdaging aangaan. “Larissa, zou je bij me willen komen wonen?” vraagt hij zachtjes. Larissa kijkt hem aan, ze zegt niets. Haar gezicht straalt. “Natuurlijk Robin” fluistert ze in zijn oor.

Slide 37:

Op een middag staat Larissa te schilderen. Zij en Robin wonen nu al een tijdje samen. Robin heeft haar alles verteld over de uitdaging. Natuurlijk heeft Larissa er wel iets over gehoord, maar nu ze het hele verhaal weet, weet ze zeker dat ze met Robin oud wil worden. Een gezin stichten? Met Robin wil ze alles. Het huisje van Robin kon flink verbouwd worden. Ze hebben nu een aparte slaapkamer en een badkamer. Larissa legt de kwast neer en begint het schilderij van een afstand te bekijken. “Je bent lief, wist je dat?” hoort ze Robins stem. “Weet je dat zeker?” vraagt ze.

Slide 38:

“Heel erg zeker” zegt Robin. Larissa draait zich om. “Wat doe je nou?” vraag ze verbaasd, als ze Robin op één knie ziet zitten. “Ik vertel tegen je dat ik van je houd” zegt Robin. “Dat weet ik toch?” “Maar ik wilde het toch even zeggen.”

Slide 39:

“Larissa, je hebt me mijn leven teruggegeven. Ik kon het verleden niet achter me laten. Totdat jij in m'n leven kwam. Larissa, ik houd van je, ik kan niet anders. Met jou wil ik oud worden, lieve Larissa, wil je met me trouwen?” vraagt Robin, in zijn stem is een lichte trilling te horen.

Slide 40:

“Ja Robin, natuurlijk!” is het antwoord van Larissa en ze vliegt hem in zijn armen. Robin glimlacht. Het voelt alsof zijn hart uit elkaar barst, zo gelukkig is hij. Hij kust Larissa in haar nek. “Ik houd van je” fluistert hij nog maar eens.

Slide 41:

Robin neemt Larissa mee naar de slaapkamer om hun verloving te vieren...

Slide 42:

Een paar dagen later besluit Larissa te gaan shoppen. In een folder heeft ze een paar mooie jurkjes gezien, daar moet ze bij zijn! Ze belt een taxi en die komt er gelukkig snel aan. Robin kan er nu niks van zeggen, want hij is aan het werk, denkt Larissa tevreden.

Slide 43:

Gelukkig, de jurkjes hangen er nog in haar maat. Voor de zekerheid past ze er ééntje. Robin zal het vast geweldig vinden. Beter dan de jurk die ze nu aan heeft. Larissa denkt aan Robins mogelijke reactie en glimlacht bij het vooruitzicht. Snel loopt ze naar de kassa om te betalen. Daarna belt ze een taxi die haar vanuit Blauwater weer naar Amersfoort aan Zee brengt.

Slide 44:

Als ze thuis is gekomen trekt ze snel één van haar nieuwe jurkjes aan. Ze kan niet zo goed kiezen, uiteindelijk kiest ze toch maar voor het paars met zwarte jurkje. Wat zal ik nu toch eens gaan doen? Vraagt ze zichzelf af.

Slide 45:

Snel loopt ze naar de schildersezel, natuurlijk schilderen. Tijdens het schilderen kan ze goed nadenken over alle dingen die er de laatste tijd gebeurd zijn. Ze heeft Robin ontmoet, is met hem verloofd en gaat binnen niet al te lange tijd met hem trouwen.

Slide 46:

Door al haar gedachten merkt ze niet dat het al donker is geworden en dat Robin thuis is gekomen. “Larissa, waarom trouwen we nu niet?” zegt Robin plotseling. Larissa schrikt van zijn stem. Maar ze hervindt zichzelf snel. “Nu?” ze kijkt Robin aan. Robin kijkt ernstig. “Zonder gedoe” Larissa zegt niks, ze knikt alleen.

Slide 47:

Na het uitwisselen van de ringen kijken Robin en Larissa elkaar aan. “Ik houd van je, Robin” fluistert Larissa. “Ik houd ook van jou, mevrouw Hope” grijnst Robin. Larissa zweeg, dan kust Robin Larissa. Nu zijn ze officieel man en vrouw.

Slide 48:

Ik hou van jou, voor nu en voor altijd. Mijn hart en ziel, willen je nooit meer kwijt. Ik heb je lief, mijn hele leven lang. Ik wist meteen, toen ik je daar zag staan, dat dit nooit meer weg zou gaan, want ik hoor bij jou. Met alles wat ik ben kies ik vandaag voor jou. Dwars door de zee van tijd, breng ik je de eeuwigheid. Ik hoor bij jou.

Slide 49:

Al zijn de golven nog zo hoog, de liefde sleept ons er door heen. Ik voelde het nog nooit zo sterk als nu. Ik hoor bij jou, zelfs als m'n hart ooit stopt behoort het toe aan jou, aan jou en aan jou alleen. Ik wil nergens anders heen. Ik hoor bij jou. Ik hou van jou.

Slide 50:

Een paar dagen later. Tijdens het ontbijt kijkt Robin een film. Hij glimlacht als hij Larissa hoort. Ze is aan het bellen met één van haar vriendinnen. “Ja, ik ben getrouwd. Nee, er was niemand bij. Alleen Robin en ik, het was superromantisch” Ze is over hem aan het opscheppen, geweldig vindt hij dat .

Slide 51:

Opeens gooit Larissa de telefoon op de haak. “Larissa” roept Robin. Maar Larissa rent hem voorbij. Ze sprint naar de WC. Daar aangekomen moet ze overgeven. Ze voelt zich zo misselijk, nu ze erover nadenkt is dat al een tijdje zo. Zou ik zwanger zijn? Vraagt ze zichzelf af. Snel maakt ze de WC schoon en drinkt een glas water.

Slide 52:

“Gaat het wel?” vraagt Robin die, ondertussen aangekleed, op de bank een boek aan het lezen is. “Jawel hoor.” zegt Larissa. “Kom anders even gezellig naast me zitten!” stelt Robin voor. “Maar ik moet zo werken.” protesteert Larissa. “Dat duurt nog een uur, minstens” Larissa kan niet tegenstribbelen, eigenlijk wil ze dat ook helemaal niet.

Slide 53:

“Wat was er nou?” vraagt Robin, als Larissa naast hem op de bank komt zitten. “Niks” antwoord ze. “Ik geloof je niet.” zegt Robin terwijl hij een arm om haar heen slaat. “Oké, ik zal het vertellen. Maar asjeblieft, heb niet teveel hoop, want ik weet het nog helemaal niet zeker” Larissa geeft toe. “Hoop hebben, natuurlijk wel. Ik heet niet voor niks Hope” grijnst Robin. “Ik denk dat ik zwanger ben” fluistert Larissa. Robin trekt haar op schoot. “Maar dat is fantastisch.” zegt hij.

Slide 54:

“Echt waar?” vraagt Larissa. “Waarom zou het niet fantastisch zijn?” is Robins wedervraag, terwijl hij Larissa dichter naar zich toe trekt. “Misschien vind je het te snel gaan?” zegt Larissa. “Bij ons is alles al snel gegaan, dus waarom dit niet?” grijnst Robin. Larissa slaat haar armen om Robin heen. Zo blijven ze een tijdje zitten, alleen maar van elkaar genieten.

Slide 55:

Opeens laat Robin Larissa achterover vallen en begint haar te zoenen. “Robin, ik weet niet of dit zo'n geweldig idee is” mompelt Larissa. “Hoezo niet?” vraagt Robin. “Ik moet zo werken!” “Ach, who cares?” zegt Robin en hij zoent haar nog heftiger. Larissa laat zich door Robin meevoeren. Totdat ze de claxon van haar carpool hoorde.

Slide 56:

Larissa loopt snel naar de auto toe. Robin kijkt haar hoofdschuddend na. Dan loopt hij richting de badkamer om een lekker bad te nemen, daar is hij wel aan toe.

Slide 57:

Als hij in bad ligt mijmert hij over allerlei zaken. Hoe snel is zijn leven gegaan sinds de dag dat hij bericht had gekregen van de regering dat hij was uitgezocht om in Amersfoort aan Zee te gaan wonen. Hij heeft Larissa ontmoet, eerst durft hij niet eens aan zijn gevoelens toe te geven en nu zijn ze getrouwd. En wordt hij binnenkort vader. Het wordt allemaal te vol in zijn hoofd, dus besluit Robin maar om het allemaal in zijn dagboek te schrijven. Dan kunnen zijn kleinkinderen het zelfs lezen.

Slide 58:

Na een tijdje geschreven te hebben gaat Robin maar leren. Nu hij een vrije dag heeft kan hij die maar beter goed benutten. Hij pakt er een techniekboek bij en begint het boek door te bladeren. Het kan hem niet helemaal boeien. Hij wordt veel te snel afgeleid. Hij ziet buiten iemand lopen. Hij heeft behoefte aan gezelschap .

Slide 59:

“Hallo, ik ben Robin” stelt hij zich voor. “Dimme” zegt de man voor hem. Al snel zijn ze in een druk gesprek. Robin mag de man wel. Maar als hij vanuit zijn ooghoeken de carpool van Larissa aan ziet komen vindt hij het wel genoeg.

Slide 60:

Hij wisselt nog een telefoonnummer uit met Dimme en neemt dan afscheid. “Ik bel je nog wel” zegt Dimme tegen hem. “Is goed hoor!” Dan gaat Robin snel naar binnen.

Slide 61:

Hij gaat wat eten klaarmaken. Hij maakt een schotel zodat Larissa ook kan eten. En de restjes kunnen ze bewaren zodat als Larissa hoogzwanger is niet, iedere keer als ze honger heeft wat eten klaar te maken. Robin herinnert zich nog dat zijn moeder zwanger was van zijn zusje, toen had ze aldoor honger gehad. Nadat hij zelf gegeten heeft wast hij netjes zijn bordje af.

Slide 62:

Larissa besluitt om haar andere jurkje aan te trekken. “Vind je deze ook mooi?” vraagt ze aan Robin. “Had je twee jurkjes gekocht?” vraagt Robin verbaasd. “Vind je het erg?” vraagt Larissa onschuldig. “Weet je, wat je ook voor kleren aan hebt Laris, je bent sowieso de mooiste vrouw die ik ken!” zegt Robin en hij geeft haar een knuffel. Larissa glimlacht.

Slide 63:

Larissa voelt zich erg moe, maar ze heeft nog geen zin om te gaan slapen. Ze gaat lekker op bed liggen. Maar als even later Robin ook komt gaat ze toch maar in bed liggen. Tegen haar verwachting in valt ze bijna meteen in slaap.

Slide 64:

Het is overduidelijk dat Larissa zwanger iss. Ze loopt nu in haar zwangerschapskleren rond en is zelfs al met zwangerschapsverlof. De zwangerschap valt haar mee, het enige wat ze vervelend vind is dat ze iedere keer honger heeft. Natuurlijk, ze moet voor twee eten, maar soms heeft ze het gevoel dat van het voedsel wat zij naar binnen werkt, wel een heel weeshuis gevoed kan worden.

Slide 65:

Larissa moppert een beetje. Ze kan nu niet eens haar geweldige jurkjes aan, ze heeft iedere keer honger. Een kindje is leuk, maar al die andere dingen niet. Robin hoort het. “Schat, ik heb het je toch verteld, wat je ook aanhebt, je ziet er geweldig uit!” troost hij haar en omhelsd haar. “Over een poosje kan zelfs dit niet meer Robin, dan zit m'n buik in de weg” Robin grinnikt. “Dat zal wel meevallen joh!”

Slide 66:

Robin laat zijn vrouw maar begaan. Hij weet dat ze het geweldig vind om een kindje te krijgen. Hij besluit nog even te gaan schaken, voor een promotie heeft hij nog een punt voor inzicht nodig. Misschien zal hij het redden voor zijn carpool komt. Even later stapt hij tevreden de auto in. Het is gelukt, die promotie mag wat hem betreft komen.

Slide 67:

Larissa verveelt zich een beetje. Hele dagen thuiszitten is niks voor haar, maar ze kan niet anders. Ze gaat maar schilderen, dat kan ze nog wel doen. In de verte ziet ze iemand lopen. Ze legt de kwast en het palet neer en besluit een praatje te gaan maken.

Slide 68:

“Hallo, ik ben Larissa” zegt ze tegen de man. “Serge” stelt hij zich voor. Even later zijn ze druk aan het praten. Ondertussen is Robin al thuis gekomen.

Slide 69:

Robin gaat even televisie kijken. Al snel is hij het zat en besluit om nog maar wat te gaan leren. Hij heeft nog geen promotie gekregen, maar zijn baas heeft hem verzekerd dat er de volgende keer wel een promotie in zit.

Slide 70:

“Wil je wat eten?” Larissa komt binnen. “Hmm” is alles wat Robin zegt. “Dat zie ik als een ja” zegt Larissa vrolijk. “Er staan nog restjes in de koelkast, als je die nou pakt” zegt Robin. Even later zitten ze gezellig te eten. Als Robin de vaat heeft gedaan begint Larissa over de kinderkamer. “Ik heb zulke leuke meubels gezien. Groen met bruin. Dat kan voor een jongen en ook wel voor een meisje” zegt ze. “Het klinkt heel erg leuk. Volgens mij, als jij op zo'n toon praat moet ik ze gewoon gaan halen.” grijnst Robin. “Dat wil je wel voor me doen toch?” vraagt Larissa en ze slaat haar arm om Robins schouder. Robin glimlacht.

Slide 71:

Robin kijkt tevreden om zich heen. Er is een stukje aan het huis gebouwd. Het kinderbedje staat in de slaapkamer van Robin en Larissa. Dat vinden ze allebei wel een prettig idee. Als er dan wat is met het kindje zijn we er snel bij, vinden ze. Helaas is alleen het dekentje van het bedje in groen met bruin en niet de commode. Maar Larissa stond er op dat ze het groen met bruine bedje namen. Robin heeft er geen moeite mee. Zolang het kindje maar kan slapen. Net als Larissa nu aan het doen is.

Slide 72:

De volgende morgen wordt Larissa laat wakker. Robin is al naar zijn werk. Ze gaat een poosje chatten. Even later wordt ze gebeld door Serge. Ze hebben een gezellig gesprek. “Sorry Serge, maar ik ga eten. Ik en de kleine hebben honger” zo beïndigt ze het gesprek met Serge.

Slide 73:

Ze maakt snel een boterhammetje klaar. “Mmm, dat was nou echt iets waar ik aan toe was” zegt Larissa tegen zichzelf. “En jij vindt het ook wel lekker hè” vervolgt ze, terwijl ze over haar buik wrijft. Het kan nu nooit lang meer duren. Tegen het einde van de middag voelt Larissa zich weer erg moe. Robin is nog niet thuis, maar ze voelt zich zo moe, ze moet wel gaan slapen.

Slide 74:

Midden in de nacht wordt Larissa wakker van een geluid. Ze ziet Robin naast zich, dus daarvan kon het niet zijn. Nee, het was het alarm. “Robin, een inbreker” roept Larissa. Gelukkig is de politie er al. Larissa en Robin moedigen de agente aan om de inbreker gevangen te nemen.

Slide 75:

Of het die aanmoedigingen zijn? Of is het gewoon een geweldige agente? In ieder geval is de inbreker gepakt. “Die zit mooi een aantal jaren in de cel, maakt u zich maar geen zorgen meer meneer en mevrouw Hope” zegt de agente.

Slide 76:

Robin probeert de inbraak zo snel mogelijk te vergeten. Hij gaat schaken, dan kan hij meteen een punt voor inzicht verdienen. “Mag ik met je meedoen?” vraagt Larissa. “Natuurlijk, gezellig!” Ze zijn al een tijdje bezig als Larissa opeens opstaat. “Wat doe je?” vraagt Robin verbaasd.

Slide 77:

“De baby komt” roept Larissa. Robin staat geschrokken op. “Kan ik wat doen?” vraagt hij zenuwachtig. “Ja!” roept Larissa. “Je mond houden, dat is wat je kan doen!”

Slide 78:

Na een lange en vooral pijnlijke bevalling houdt Larissa hun zoontje vast. “Wat ben je mooi jongen! Je lijkt op je papa, je hebt zijn haar en zijn ogen” zegt Larissa. “Heb... heb ik een zoon?” stottert Robin. Larissa knikt. “Wil je hem vasthouden?”

Slide 79:

Larissa legt het jongetje in de armen van zijn trotse vader. “We zijn het nog steeds eens over de naam hè?” zegt Robin. Larissa knikt. “Dan heet ik je welkom op deze wereld Milan” zegt Robin. Larissa krijgt tranen in haar ogen. “Geef jij hem een flesje?” vraagt Robin terwijl hij Milan weer in de armen van zijn moeder legt.

Slide 80:

Larissa knuffelt Milan eerst even en daarna loopt ze naar de koelkast. “Asjeblieft schatje” zegt ze, terwijl Milan gretig begint te drinken. “En nu zal mama je lekker in je bedje leggen!” zegt ze toen Milan zijn flesje leeg had.

Slide 81:

“Ga jij lekker slapen?” vraagt Larissa als ze Milan nog even knuffelt. Het jongetje kijkt haar alleen maar aan met zijn grote blauwe ogen. Larissa legt het kleine jongetje in zijn bedje. “Slaap lekker Milan.”