Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Views:
 
Category: Entertainment
     
 

Presentation Description

No description available.

Comments

Presentation Transcript

Η ιστορία της μουσικής.:

Η ιστορία της μουσικής.

Περιεχόμενα:

Περιεχόμενα Η μουσική στην αρχαία Ελλάδα Η Βυζαντινή μουσική Η ποντιακή μουσική Τα ακριτικά τραγούδια Οι δεκαετίες του ΄70 ΄80 ΄90

Η μουσική στην αρχαία Ελλάδα :

Η μουσική στην αρχαία Ελλάδα

1. Εισαγωγή:

1. Εισαγωγή Με τον όρο  Αρχαία Ελληνική Μουσική  ονομάζουμε ολόκληρο τον μουσικό πολιτισμό που συνοδεύει την αρχαία ελληνική ιστορία και μελετάται κυρίως από τον 8ο αιώνα π.χ. 

2. Ήθος της μελωδίας :

2. Ήθος της μελωδίας Το ήθος των μελωδιών μπορεί να έχει τους ακόλουθους χαρακτήρες: Διασταλτικό ήθος Εκφράζει μεγαλοπρέπεια, παροτρύνει σε ηρωικές πράξεις και χρησιμοποιείται στην τραγωδία. Συσταλτικό ήθος Οδηγεί την ψυχή σε ταπεινοφροσύνη και είναι κατάλληλο για ερωτικά, αισθηματικά τραγούδια και θρήνους. Ησυχαστικό ήθος Φέρνει γαλήνη και ηρεμία και είναι κατάλληλο για ύμνους και εγκώμια.

3. Μυθική εποχή(1500 - 1000 π.χ.) :

3. Μυθική εποχή(1500 - 1000 π.χ.) Μαρσύας Φρύγιος  βοσκός και μουσικός, δεινός αυλητής και εμπνευστής του  αυλήματος . Ορφέας Μυθικός ποιητής και μουσικός, θρακικής καταγωγής, γιος του Οίαγρου και της Μούσας Καλλιόπης που έχει συνδέσει το όνομα του όχι μονάχα με τη μουσική τέχνη, αλλά με μια ολόκληρη θρησκεία που αναπτύχθηκε στο όνομά του, τον Ορφισμό. Ο Ορφισμός δίδασκε πως ο θάνατος είναι μια απελευθέρωση της ψυχής που περνά σε διαδοχικές μετεμψυχώσεις και πως η αιωνιότητα είναι τελικά συνάρτηση του εγκόσμιου βίου, που πρέπει να βρίσκεται κάτω από διαρκή άσκηση. Αμφίωνας Ένας από τους μεγαλύτερους μυθικούς κιθαρωδούς, γιος του Δία που διδάχτηκε τη μουσική από τον Ερμή ή τον Δία και θεωρούνταν εμπνευστής της κιθαρωδίας (τραγούδι με συνοδεία κιθάρας). Επίσης σ' αυτόν αποδιδόταν η προσθήκη τριών χορδών στις τέσσερις της λύρας.

Slide7:

Μαρσύας Ορφέας Αμφίωνας

4. Εποχή των Λυρικών (700 - 550 π.χ.) :

4 . Εποχή των Λυρικών (700 - 550 π.χ.)  Αναπτύχθηκε η λυρική ποίηση και μουσική είδος που ασχολήθηκε με καθημερινά κοινωνικά θέματα Μορφές ασμάτων που συναντούμε αυτή την εποχή είναι: Ωδή τα μικρά μελοποιημένα ποιήματα των λυρικών ποιητών Παιάνας Ήταν ύμνοι από χορούς για τον Απόλλωνα και την Άρτεμη σε κρίσιμες περιστάσεις και για τη λύτρωση από συμφορές Επινίκιο Τα επινίκια ήταν θριαμβευτικά τραγούδια προορισμένα να υμνήσουν μια νίκη πολεμική, ποιητική, μουσική.

5. Κλασική Εποχή(550 - 450 π.χ.) :

5 . Κλασική Εποχή(550 - 450 π.χ.) Ανακαλύφθηκαν οι μαθηματικές σχέσεις που διέπουν τη μουσική, και εφευρέθηκαν καινούργια όργανα. Έρχεται και η γένεση της τραγωδίας Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι θεωρούν την μουσική απαραίτητη για τρεις λόγους: α)  Ψυχαγωγία και ανάπαυση β)  Διαμόρφωση του χαρακτήρα γ)  Διανοητική και αισθητική καλλιέργεια Στην εποχή εκείνη άλλωστε ο καλλιεργημένος άνθρωπος λεγόταν και  μουσικός ανήρ .

. Μουσικά όργανα :

. Μουσικά όργανα Κρουστά : Τύμπανο Κρόταλα Κύμβαλα Σείστρο Τύμπανο Κρόταλα Σείστρο

Slide11:

Έγχορδα Κιθάρα Βάρβιτος Φόρμιγξ Φόρμιγξ Κιθάρα Βάρβιτος

Slide12:

Πνευστά Αυλός Σύριγξ Ύδραυλις Αυλός Σύριγξ Ύδραυλις

Η Βυζαντινή μουσική:

Η Βυζαντινή μουσική Η εξέλιξη και καλλιέργεια της   αρχαίας ελληνικής μουσικής   και πήρε το όνομα αυτό από την περιοχή του Βυζαντίου που είναι η πρώτη ονομασία της πρωτεύουσας της νέας αυτοκρατορίας. Οι αρχές της χρονολογούνται από ορισμένους μελετητές στον 4ο αιώνα μ.Χ , λίγο μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας της   Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας   στην   Κωνσταντινούπολη από το   Μέγα Κωνσταντίνο. Η βυζαντινή μουσική που διασώζεται είναι στο σύνολό της εκκλησιαστική, με εξαίρεση κάποιους αυτοκρατορικούς ύμνους, που και αυτοί έχουν θρησκευτικά στοιχεία. Η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε ήταν η   αρχαία ελληνική.   Η βυζαντινή μουσική σύμφωνα με πολλούς μελετητές είναι «παιδί» της αρχαίας ελληνικής μας μουσικής παράδοσης και, ως εκ τούτου, συνδέονται στην ιστορία της όλες οι γενιές του ελληνικού φύλου. Ωστόσο, η μουσική αυτή έχει έναν συγκεκριμένο σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε και εξελίχθηκε, στα χρόνια του Βυζαντίου, κι αυτός δεν είναι άλλος απ’ το να εκφράσει τα λατρευτικά συναισθήματα των Ελλήνων. Οι μουσικοί φθόγγοι της βυζαντινής μουσικής προήλθαν από τα πρώτα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου, ΝΗ-ΠΑ-ΒΟΥ-ΓΑ-ΔΙ-ΚΕ-ΖΩ-ΝΗ.

Slide14:

Η βυζαντινή μουσική αποτελεί σημαντικό συστατικό στοιχείο της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Συνέχεια και εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής μουσικής, διαποτίστηκε από το πνεύμα του Χριστιανισμού.

Τα μουσικά όργανα:

Τα μουσικά όργανα Τα όργανα την εποχή του Βυζαντίου ήταν παρόμοια με τα όργανα των αρχαίων χρόνων,   έπαιζαν και άντρες και γυναίκες που λέγονταν   παιγνιώτες . Υπάρχουν τουλάχιστον δύο είδη μουσικών συνόλων και συναντιόνται και τα δύο στη μουσική του παλατιού:   σύνολο πνευστών-κρουστών   (μπάντα) και   σύνολο εγχόρδων. Μερικά όργανα είναι : Φλογέρες(σύριγγες ή   σουραύλια),   σείστρα   ή   κρόταλα,   κύμβαλα   και   τύμπανα. Τα όργανα που συναντούσαμε σε σύνολα εγχόρδων ήταν Βυζαντινά   λαούτα   ( πανδουρίς ),ψαλτήριο   (κανονάκι),   άρπα,   λύρα   (λεγόταν και κιθάρα), τέσσερα μεγέθη ταμπουρά, τρίχορδη   ταμπούρα, ο Καππαδοκικός   κεμεντζές.  

Η ποντιακή μουσική:

Η ποντιακή μουσική

Οι ρίζες της μουσικής:

Οι ρίζες της μουσικής Ο Πόντος είναι η γεωγραφική περιοχή των βορείων ακτών της Μικράς Ασίας που σήμερα ανήκει στη Τουρκία. Στην αρχαιότητα αποικήθηκε κυρίως από τους Ίωνες οι οποίοι δημιούργησαν τις ονομαστές πόλεις Τραπεζούντα, Σαψούντα, Σινώπη κ.λ.π .

Το περιεχόμενο της μουσικής:

Το περιεχόμενο της μουσικής Δημιουργός ενός δημοτικού τραγουδιού/ποντιακού είναι ένα άτομο. Συνήθως αυτό το άτομο μαθαίνει για κάποιο συγκλονιστικό γεγονός ευχάριστο ή δυσάρεστο και δοκιμάζει να το εκφράσει. Έτσι δημιουργείται η έμπνευση και κατασκευάζεται το λαϊκό τραγούδι. Αν είναι πολύ πετυχημένο ο λαός το μαθαίνει και το διαδίδει, έτσι μεταδίδεται από γενιά σε γενιά προφορικά. Αυτή η διαδικασία ακολουθήθηκε και στα ποντιακά τραγούδια. Οι λαϊκοί οργανοπαίκτες του Πόντου με πρώτο το λυράρη είναι οι δημιουργοί των περισσότερων ποντιακών τραγουδιών.

Slide19:

Στα ποντιακά τραγούδια υμνείται ο έρωτας, ο θρίαμβος της φυλής και οι συμφορές της.. Επίσης παίζουν και τραγουδούν ενάντια στο θάνατο υμνούν την ποντιακή γη και τις ομορφιές της εκφράζουν την ομορφιά και την χαρά της ζωής και τον πόνο. Τραγουδούν επίσης τον ξεριζωμό από την πατρίδα τους , τραγουδούν την αγάπη τους για το ωραίο, το γνήσιο και το παραδοσιακό. Το ποντιακό τραγούδι μένει διαχρονικό. Από γενιά σε γενιά μεταδίδεται αυτή η παράδοση των προγόνων και μ αυτό τον τρόπο σύγχρονα ποντιόπουλα υιοθετούν τα διδάγματα της ομορφιάς των ποντιακών τραγουδιών.

Οι περίοδοι ανάπτυξης της μουσικής:

Οι περίοδοι ανάπτυξης της μουσικής 1η περίοδος από τον 10ο αιώνα μ.Χ . Τα τραγούδια αυτά είναι τα έπη των ακριτών(ακριτικά τραγούδια). 2η περίοδος  από τον 15ο αιώνα έως και τον 19ο αιώνα  Τα τραγούδια αυτά εκφράζουν τον θρήνο για την εθνική συμφορά με την άλωση της πόλης και από την άλλη την ελπίδα για την αναγέννηση του έθνους. 3η περίοδος είναι η σύγχρονη. Σε αυτήν είναι όλα τα νεότερα τραγούδια που ασχολούνται με την κοινωνική ζωή και αποτελούν την συνέχιση της ποντιακής παράδοσης.

Τα μουσικά όργανα:

Τα μουσικά όργανα 1. Νταούλι ( Ταούλ ) 2. Φλογέρα ( Σιλίαυλι ) 3. Ζουρνάς 4. Λύρα (Κεμεντζέ) 5. Γκάιντα ( Τουλούμ )

Ακριτικά τραγούδια: :

Ακριτικά τραγούδια: Ακριτικά τραγούδια   ονομάζονται τα   δημοτικά τραγούδια   που αναφέρονται στα κατορθώματα των   Ακριτών, των φρουρών των ανατολικών συνόρων της   Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Τα ακριτικά τραγούδια είναι τα παλαιότερα ελληνικά δημοτικά τραγούδια που σώζονται και συγγενεύουν με το έμμετρο αφήγημα του 12ου αι., το γνωστό ως   «Έπος του Διγενή Ακρίτα». Η σύνθεση ακριτικών τραγουδιών ανάγεται μεταγενέστερα (11ο - 12ο αιώνα), στον Πόντο, την Καππαδοκία και γενικότερα στη Μικρά Ασία. Το παλαιότερο σωζόμενο ακριτικό τραγούδι είναι το «Άσμα του Αρμούρη » που παραδίδεται σε χειρόγραφο του 15ου αι. Τα περισσότερα όμως ακριτικά που είναι γνωστά σήμερα είναι όψιμες καταγραφές, του 19ου ή και των αρχών του 20ου αι., και προέρχονται από τον   Πόντο, την   Κύπρο   και την   Κρήτη. Γενικά, τα ακριτικά τραγούδια διακρίνονται από τα πλούσια χαρακτηριστικά του δημοτικού τραγουδιού και ιδιαίτερα για την πνοή τους, την ηρωική και πολεμική αναφορά τους. Κύριος στόχος τους είναι η έξαρση της λεβεντιάς που στο στόμα του ελληνικού λαού γίνεται τραγούδι - θρύλος. Αποτελούν έκφραση αντιπαλότητας του Βυζαντίου κατά των βαρβάρων και του αγροίκου χαρακτήρα των Αράβων

Slide23:

Τα κατορθώματα των ακριτικών ηρώων παρουσιάζουν διάφορες μορφές: Στο   Άσμα του Αρμούρη   ο νεαρός ήρωας, ο Αρέστης, γιος του Αρμούρη, κάνει έφοδο στο στρατόπεδο των Σαρακηνών για να ελευθερώσει τον αιχμάλωτο πατέρα του, εξοντώνει τους εχθρούς και προκαλεί τον θαυμασμό του Εμίρη για το θάρρος και την αποφασιστικότητά του, με αποτέλεσμα ο Εμίρης να του προσφέρει ως σύζυγο την κόρη του.   Το «Έπος του Διγενή Ακρίτη» είναι το έμμετρο αφήγημα του Διγενή Ακρίτη είναι το παλαιότερο λογοτεχνικό γραπτό μνημείο της δημώδους ελληνικής μεσαιωνικής γλώσσας, το οποίο έχει θεωρηθεί ως το έργο που σηματοδοτεί την αρχή της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Εξιστορεί την καταγωγή του Διγενή, τα παιδικά του χρόνια, τα ηρωικά κατορθώματά του και τον θάνατό του. Ο Διγενής Ο Διγενής ψυχομαχεί κι η γης τόνε τρομάζει κι η πλάκα τον ανατριχιά πως θα τόνε σκεπάσει γιατί από 'κειά που κοίτεται λόγια 'ντρειωμένου λέει: Νάχεν η γης πατήματα κι ο ουρανός κερκέλια   να πάτουν τα πατήματα να 'πιανα τα κερκέλια ν' ανέβαινα στον ουρανό, να διπλωθώ να κάτσω να δώσω σείσμα τ' ουρανού.

Τα Ρεμπέτικα τραγούδια:

Τα Ρεμπέτικα τραγούδια Ρεμπέτικο τραγούδι  (ή γενικά στον πληθυντικό  Ρεμπέτικα ) ονομάζεται το ελληνικό αστικό  λαικό τραγούδι που εμφανίστηκε στα τέλη του19ου αιώνα  και απέκτησε τη γνώριμη μορφή του, περίπου μέχρι την τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Εξελίχθηκε στα λιμάνια ελληνικών πόλεων όπου ζούσε η εργατική τάξη (τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη, τον Βόλο) και στη συνέχεια πέρασε και σε άλλα αστικά κέντρα. «Η Τετράς, η ξακουστή του Πειραιώς» το πρώτο επαγγελματικό συγκρότημα « μπουζουκομπαγλαμάδων » έδρασε από το 1933 έως το 1937, "παντρεύοντας" το ρεμπέτικο της Ανατολής με το αστικό τραγούδι

Προϊστορία :

Προϊστορία Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι το ελληνικό αστικό τραγούδι στη απαρχή του. Εξελίχθηκε μέσα από την ελληνική μουσική παράδοση, του δημοτικού τραγουδιού και των κλέφτικων από τους κατοίκους των ελληνικών πόλεων. Μετά το 1922 έγινε μίξη των τραγουδιών μ‘εκείνα της Μικράς Ασίας και του Βοσπόρου. Τότε εμφανίζονται και τα περισπούδαστα του είδους  Καφέ Αμάν  όπου το ρεμπέτικο τραγούδι άρχισε ν ΄αναπτύσσεται ευρύτατα μέχρι το 1936 όταν και απαγορεύτηκαν θεωρούμενα ως τουρκοειδή .

Περίοδος της κυριαρχίας των σμυρναίικων στοιχείων:

Περίοδος της κυριαρχίας των σμυρναίικων στοιχείων Το 1922 είναι η χρονιά της Μικρασιατικής καταστροφής την οποία ακολουθεί η αναγκαστική πλέον ανταλλαγή πληθυσμών, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης . Πολλοί μικρασιάτες εγκαθίστανται στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας φέρνοντας από εκεί τις μουσικές τους παραδόσεις.

Κλασική περίοδος :

Κλασική περίοδος Το 1932 κυκλοφορούν οι πρώτες ηχογραφήσεις τραγουδιών από τον Μάρκο Βαμβακάρη. Μέχρι το '41 εμφανίζονται οι περισσότεροι από τους κλασικούς συνθέτες και τραγουδιστές του ρεμπέτικου τραγουδιού στη δισκογραφία, όπως ο Στράτος Παγιουμτζής, ο Μπαγιαντέρας ο Βασίλης Τσιτσάνης, η Ρόζα Εσκενάζυ και πολλοί άλλοι. Το 1936 ξεκινάει η δικτατορία του Μεταξά και επιβάλλεται λογοκρισία. Αναγκαστικά η δισκογραφία προσαρμόζεται και οι αναφορές σε ναρκωτικά, τεκέδες κ.λ.π. εκλείπουν από τις ηχογραφήσεις. Με τη κήρυξη του πολέμου το 1940 γράφτηκαν αρκετά ρεμπέτικα τραγούδια για τον πόλεμο, όπως χαρακτηριστικά τέτοια ήταν "Ο Μάρκος φαντάρος" (Μ. Βαμβακάρη), "Τους Κενταύρους δεν φοβάμαι", "Στης Πίνδου τα βουνά", "Γλυκό να 'ναι το βόλι", (και τα τρία του Μπαγιαντέρα) κ.ά. Με την γερμανική κατοχή το 1941, τα εργοστάσια των δισκογραφικών εταιρειών κλείνουν και οι ηχογραφήσεις σταματούν έως το 1946.

Slide28:

Ρεμπέτες στο Καραϊσκάκη, Πειραιάς (1933). Αριστερά ο Μάρκος Βαμβακάρης με μπουζούκι,

Εποχή της μαζικής αποδοχής:

Εποχή της μαζικής αποδοχής Κορυφαία προσωπικότητα του ρεμπέτικου αναδεικνύεται αυτή την περίοδο ο Βασίλης Τσιτσάνης. Μετά την απελευθέρωση το ρεμπέτικο αρχίζει να καταξιώνεται ως λαϊκή μουσική ευρείας αποδοχής. Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50 το ρεμπέτικο, στη γνήσιά του μορφή, πεθαίνει και δίνει τη θέση του σε μια νεώτερη μορφή του ρεμπέτικου το λεγόμενο  αρχοντορεμπέτικο  το οποίο και άνοιξε το δρόμο της ευρύτερης πλέον αποδοχής του μουσικού είδους και του μεταγενέστερου λαϊκού τραγουδιού. Βασίλης Τσιτσάνης

Μουσικά όργανα και ορχήστρα:

Μουσικά όργανα και ορχήστρα Τα βασικά όργανα του ρεμπέτικου τραγουδιού της κλασικής περιόδου είναι το μπουζούκι και η  κιθάρα . Ενίοτε χρησιμοποιούνται επίσης το ακορντεόν, το βιολί, το πιάνο, το κοντραμπάσο, και ως κρουστά τα κουτάλια, τα  ζίλια . 

Slide31:

Ορισμένες φορές ακούγεται κάτι σαν ήχος γυαλιού. Πρόκειται για τον ήχο που παράγεται από το χτύπημα ενός κομπολογιού σε ένα ποτήρι, γνωστό και ως ποτηροκομπολόγι . Στις παρέες και στις ταβέρνες συνήθιζαν να συνοδεύουν τους μουσικούς με αυτόν τον τρόπο, συνήθεια που πέρασε και σε κάποιες ηχογραφήσεις.

Θεματολογία:

Θεματολογία Η θεματολογία των ρεμπέτικων τραγουδιών κινείται σε χώρους συνηθισμένους σε κάθε είδος μουσικής, π.χ. έρωτας, αλλά και στο χώρο της μαγκιάς. Αρχικά κυριαρχούσε το ερωτικό στοιχείο και η θεματολογία ναρκωτικά - φυλακή - παρανομία. Σταδιακά και με την εξάπλωση του ρεμπέτικου σε ευρύτερες μάζες η τα μάγκικα τραγούδια πέρασαν στο περιθώριο, και αναδεικνύονται πολλά κοινωνικά θέματα χωρίς βέβαια να χάσει τη πρωτοκαθεδρία του ο έρωτας .

Τα σύγχρονα είδη!:

Τα σύγχρονα είδη!

Slide34:

Ντίσκο είναι ένα είδος της χορευτικής μουσικής που περιέχει στοιχεία Rhythm & Blues, fun k , soul , po p και sals a . Πέτυχε δημοτικότητα κατά τα μέσα του 1970 σε της δεκαετίας του 1980. Το αρχικό κοινό ήταν η λέσχη-κινηματογραφόφιλων ( club-goers ) . Ντίσκο ήταν επίσης μια αντίδραση ενάντια στην κυριαρχία της ροκ μουσικής και ο στιγματισμός της χορευτικής μουσικής από την αντικουλτούρα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Γυναίκες αγκάλιασε ντίσκο επίσης. Η μουσική αυτή τελικά επεκτάθηκε σε διάφορες άλλες περιθωριοποιημένες κοινότητες της εποχής. Τον ήχο της ντίσκο έχει διογκούμενων φωνητικά σε σταθερός ρυθμός ένα 8ο ή 16ο.Τα περισσότερα κομμάτια ντίσκο στηρίζονται, ηλεκτρικό πιάνο, ηλεκτρική κιθάρα. Επίσης για σόλο μελωδίες ορχηστρική όργανα όπως το φλάουτο χρησιμοποιούνται συχνά και κιθάρα χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά. Σε πολλά τραγούδια ντίσκο παρατηρείτε η χρήση συνθεσάιζερ ιδιαίτερα στα τέλη του 1970.

Slide35:

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ DISCO To Studio54 έκλεισε τελικά τον Δεκέμβριο του 1978 λόγω να - ρκωτικών και έτσι μία ολόκληρη σκηνή, αυτή της Disco μουσικής, έχασε το σημείο αναφοράς της. Το σκάνδαλο αυτό με τα ναρκωτικά σε συνδυασμό με το φόβο του μέσου Αμερικανού απέναντι στην ταχέως αναπτυσσόμενη κουλτούρα της Disco , έμοιαζε να δίνει την χαριστική βολή σε ένα ολόκληρο κίνημα. Το τέλος όμως της Disco ήρθε με την επιτυχία του film“ Saturday Night Fever”, ενός film δηλαδή που μετέφερε χωρίς ποτέ να ονομάζει τα τεκταινόμενα στο Studio 54 στη μεγάλη οθόνη. Το soundtrack του film , με τη μουσική των Bee Gees, γνώρισε τρομακτική επιτυχία – τόσο μεγάλη που η Disco έγινε πια μέρος της Pop κουλτούρας χάνοντας εν τέλει εκείνα συστατικά που της έδιναν πνοή μέχρι τότε. Από το soundtrack αυτό και μετά έπαψε να υπάρχει η Disco μουσική όπως την ξέραμε μέχρι τότε και στη θέση της ξεπρόβαλλαν κάποια Pop κομμάτια που χρησιμοποιούσαν ως πρόφαση ελ - λιπή στοιχεία Disco . Τελευταία φορά που ακούστηκε original Disco κομμάτι ήταν το 1981 με το καταπληκτικό “ A No Corrida ” του Quincy Jones μέσα από το album “ The Dude ”.

Slide36:

Μέχρι τα τέλη του 1970 περισσότερες από τις μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ είχαν ακμάζουσες σκηνές ντίσκο, αλλά οι μεγαλύτερες σκηνές ήταν στο Σαν Φρανσίσκο, το Μαϊάμι, και κυρίως την πόλη της Νέας Υόρκης. Η σκηνή ήταν επικεντρωμένη στις ντισκοτέκ , σε νυχτερινά κέντρα και σε ιδιωτικά πάρτι, όπου οι DJ έπαιζαν επιτυχίες ντίσκο για τους ανθρώπους που έρχονταν να χορέψουν. Σήμερα γίνονται προσπάθειες για να περάσει η ντισκο κουλτούρα και στις επόμενες γενιές.

Μουσική Jazz :

Μουσική Jazz

Slide38:

Αν και υπάρχει μεγάλη δυσκολία να οριστεί η Τζαζ στο σύνολό της, ένας ορισμός που διευκρινίζει εν μέρει το περιεχόμενό της είναι ότι πρόκειται για μία μουσική στην οποία ο μουσικός εκτελεί μελωδικές παραλλαγές πάνω σε μία δεδομένη αρμονική βάση και αυτό σε διάλογο με τον ρυθμικό παλμό. Ένας σημαντικός συνθέτης και πιανίστας της Τζαζ, ο Τελόνιους Μονκ (Thelonious Monk,1917-1982) είχε πει: "Η Τζαζ είναι Ελευθερία". Και πράγματι, ο αυξημένος βαθμός αυτοσχεδιασμού που περικλείει το είδος αυτό σε κάθε συστατικό της μουσικής (Μελωδία, Αρμονία, Ρυθμό) μας επιβεβαιώνει το βασικό αυτό πλαίσιο της μουσικής Τζαζ. Ο μουσικός της τζαζ, ασκείται επίπονα σε γνωστά συστατικά στοιχεία της μουσικής, κοινά για κάθε μουσικό είδος όπως οι Κλίμακες, οι Συγχορδίες, η Μελωδία, ο Ρυθμός, η Αρμονία, ώστε να είναι σε θέση, οι μελωδίες που ακούει με το μυαλό του να κατευθύνουν τα δάχτυλά του, σε μια πραγματικά προσωπική έκφραση, σε ένα διάλογο με τον εαυτό του, τους μουσικούς που τον συνοδεύουν και με το κοινό.

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα:

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα Μπορούμε να συνοψίσουμε κάποια βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του τζαζ είδους, τα οποία αν και δεν ορίζουν απόλυτα την τζαζ, βοηθούν σημαντικά στην αναγνώριση της: Η τζαζ στηρίζεται βαθύτατα σε ένα ακόμα αφρικανικό στοιχείο, το ρυθμό, ο οποίος αποτελεί θεμελιώδες συστατικό της καθώς οργανώνει τη μουσική. Οι ρυθμοί της τζαζ μουσικής είναι περισσότερο σύνθετοι και με συνεχείς παραλλαγές που εναλλάσσονται, συνήθως δύο ή τεσσάρων τετάρτων. Στη τζαζ μουσική, ο ήχος των μουσικών οργάνων αλλά και η φωνή, χρησιμοποιούνται με έναν ξεχωριστό τρόπο. Το ιδιαίτερο "χρώμα" του τζαζ ήχου, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ανορθόδοξη τεχνική παιξίματος από τους πρώτους και αυτοδίδακτους μουσικούς της. Κύριο χαρακτηριστικό της τζαζ είναι πως τα όργανα χρησιμοποιούνται σαν ανθρώπινες φωνές. Η τζαζ έχει διαμορφώσει ειδικές μουσικές φόρμες και ένα ιδιαίτερο ρεπερτόριο. Οι δύο βασικές φόρμες που χρησιμοποιεί είναι το  μπλουζ  (ένα κύριο θέμα, κατά κανόνα δώδεκα μέτρων) και η  μπαλάντα  (τυποποιημένο είδος συνήθως 32 μέτρων). Κυρίαρχο στοιχείο της τζαζ είναι ακόμα οι ίδιοι οι οργανοπαίκτες και οι προσωπικοί αυτοσχεδιασμοί τους πάνω στο κυρίως μουσικό θέμα. Η σύνθεση στην τζαζ είναι κατά κανόνα απλή για ενορχήστρωση και διάφορες παραλλαγές στα πλαίσια του ατομικού ή ομαδικού αυτοσχεδιασμού.

Προιστορία:

Προιστορία Η τζαζ εμφανίστηκε ως αναγνωρίσιμο και ξεχωριστό μουσικό είδος περίπου το 1900. Θεωρείται δεδομένο πως οι καταβολές της τζαζ μουσικής είναι αφρικανικές. Οι έγχρωμοι σκλάβοι, οι οποίοι, προερχόμενοι κατά κύριο λόγο από τη Δυτική Αφρική, μεταφέρθηκαν στο Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών, μετέφεραν μέρος των παραδόσεων τους, μεταξύ των οποίων κυρίως λατρευτικά έθιμα αλλά και μουσικά αφρικανικά χαρακτηριστικά, όπως η ρυθμική πολυπλοκότητα και οι αφηρημένες μουσικές κλίμακες. Μεταφέρθηκαν ακόμα ορισμένα είδη τραγουδιού, καθώς και μουσικές φόρμες όπως η πολυφωνία και ο αυτοσχεδιασμός. Από αρκετά νωρίς ωστόσο, η μαύρη μουσική έρχεται σε μίξη με "λευκά" στοιχεία και η γέννηση της τζαζ αποτέλεσε τελικά προϊόν αυτής της πρόσμιξης. Στην πραγματικότητα, η τζαζ γεννήθηκε στο σταυροδρόμι της ισπανικής, της γαλλικής και της αγγλοσαξονικής πολιτισμικής παράδοσης. Όλα αυτά τα μουσικά ιδιώματα αναμείχθηκαν και η μαύρη λαϊκή μουσική εξελίχθηκε μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, με την ανάπτυξη παράλληλα του μπλουζ τραγουδιού αλλά και την εξέλιξη των περισσότερων θρησκευτικών σπιρίτσουαλς

Slide41:

Μερικοί από τους πιο διάσημους μουσικούς της τζαζ είναι : Louis Armstrong Charles Mingus John Coltrane Herbie Hancock Miles Davis Keith Jarett Thelonious Monk Wynton Marsalis Carla Bley

authorStream Live Help