Τ' αγνάντεμα

Views:
 
Category: Education
     
 

Presentation Description

Οι μαθητές του Γ4, διδασκόμενοι το διήγημα “T΄ αγνάντεμα” του Αλ. Παπαδιαμάντη, το έντυσαν με εικόνες, για να αναδείξουν την εικονοποιητική ικανότητα του συγγραφέα. Επιπλέον έγραψαν δικά τους δημιουργικά κείμενα δίνοντας προσωπικό λόγο σε συλλογικούς ρόλους του διηγήματος. Η σύνθεση των εργασιών τους βρίσκεται στην παρακάτω παρουσίαση.

Comments

Presentation Transcript

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Το Αγνάντεμα : 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Το Αγνάντεμα

Slide 2: 

Επάνω στον βράχο της ερήμου ακτής, από παλιούς λησμονημένους χρόνους, ευρίσκετο κτισμένον το εξωκκλήσι της Παναγιάς της Κατευοδώτρας

Slide 3: 

Ο βορράς μαίνεται και βρυχάται ανά το πέλαγος το απλωμένον μαυρογάλανον και βαθύ

Slide 4: 

…το κύμα λυσσάει και αφρίζει έναντι του βράχου .

Slide 5: 

Και ο βράχος υψώνει την πλάτη του γίγας ακλόνητος, στοιχειό ριζωμένο βαθιά στην γη.

Slide 6: 

Και το ερημοκκλήσι λευκόν γλαρόν, ως φωλιά θαλασσαετού, στεφανώνει την κορυφή του

Slide 7: 

Όλον τον χρόνον παπάς δεν εφαίνετο και καλόγηρος δεν ήρχετο να δοξολογήσει Μόνον την ημέρα των Φώτων….

Slide 8: 

κατεβαίνει από το ύψος του βραχώδους βουνού από το λευκό Μοναστηράκι του Αγίου Χαραλάμπους, ένας γέρος ιερεύς

Slide 9: 

Εκεί ήρχοντο τρεις-τέσσερεις βοσκοί, βουνίσιοι, αλειτούργητοι, αλιβάνιστοι ήρχοντο με τις φαμίλιες των, τα βοσκόπουλα τα αχτένιστα, τα άνιφτα, που δεν ήξεραν να κάνουν το σταυρό τους, δια να αγιασθούν και να λειτουργηθούν

Slide 10: 

Ο γηραιός παπάς με τους πτερυγίζοντας βοστρύχους εις το φύσημα του βορρά και την βαθειάν κυμαινόμενην γενειάδα, κατέβαινε κάτω εις το μέγαν απλωτόν αιγιαλόν

Slide 11: 

Την άνοιξη ήρχοντο γυναίκες ναυτικών και θυγατέρες με σκοπόν ν’ ανάψουν τα καντήλια και να παρακαλέσουν την Παναγία τη Κατευοδώτρα να οδηγήσει τους άντρες τους .

Slide 12: 

Θεέ μου, πάλι έφυγε! Μακάρι να είναι καλά, σε παρακαλώ να τον προσέχεις να μην πάθει τίποτα. Εύχομαι να έχει ένα ασφαλές ταξίδι και ο χρόνος να περάσει γρήγορα, ώστε να μπορέσουμε ν’ ανταμωθούμε ξανά. Θα προσεύχομαι για σένα κάθε μέρα στο Θεό και στην Παναγία, να σε έχει καλά και να έρθεις πίσω σε μένα. Ξέρω πως δεν πρέπει να ανησυχώ, γιατί όποια δυσκολία είχες ν’ αντιμετωπίσεις την ξεπερνούσες σώος κι αβλαβής. Αλλά πάντα υπάρχει και το απρόοπτο και γι’ αυτό συνεχώς προσεύχομαι…. Παύλος Καλεγιώργης

Slide 13: 

Ωραίες κοπέλες με υποκάμισσα κόκκινα μεταξωτά, με τρεχάλες ψιλοκεντημένες, με τους χυτούς βραχίονας και τα στήθη τα γλαφυρά, ήρχοντο να ικετεύσουν δια τα αδελφάκια τους

Slide 14: 

Μαρία: Βρε την Κατερίνα μας! Πώς κι από αυτά τα μέρη; Ήρθε να καμαρώσεις τα καράβια; Κατερίνα: Γεια σας κυρία Μαρία, και γι’ αυτό ήρθα αλλά και ο αδερφός μου είναι ναύτης και ήρθα το εκκλησάκι να του ανάψω ένα κεράκι, για να τον προσέχει ο Θεός και να ξαναγυρίσει σώος και αβλαβής. Μαρία: Σώπα, ο Γιωργάκης μας ναύτης! Μπράβο του! Για πόσο καιρό θα λείπει από το νησί; Κατερίνα: Γύρω στους έξι με επτά μήνες. Βλέπετε πρέπει να μαζέψει χρήματα, για την προίκα μου και να μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά μας. Εσείς για ποιον ήρθατε ; Μαρία: Εγώ ήρθα για τον άνδρα μου και για πρώτη φορά και για το γιο μου. Ήρθα κι εγώ να τους ανάψω κεριά , τρέμω μην πάθουν τίποτα.. Κατερίνα: Κυρία Μαρία, τώρα μόνη σας το σπίτι δε νιώθετε μοναξιά χωρίς τον άνδρα και το γιο σας;……… Τίμος Αυγερινός

Slide 15: 

Άμα είχαν φωτισθή τα νερά,

Slide 16: 

ή οψιμοτέρα, αφού είχαν περάσει κι αι Απόκρεω

η Συνηθως,περι την β’ εβδομαδα των Νηστειων,αφου ειχαν γευθη πλεων αχινους και στρειδια αρκετα,

Slide 18: 

Οι ναυτικοί μας…. σκέφτονται…

Slide 19: 

Ξανάρθε αυτή η ώρα. Αυτή η ώρα που μόνο θλίψη και στενοχώρια με γεμίζει. Η ώρα που θα τους ξαναχαιρετήσω για να φύγω, να πάω στα απέραντα πελάγη. Η ώρα, αυτή η ώρα. Μακάρι να μη χρειαζόταν, μακάρι να μην έφευγα. Όμως δεν Είναι έτσι η ζωή για μας τα φτωχαδάκια. Είκοσι χρόνια κι ακόμα δεν μπορώ να ξεμπαρκάρω. Όμως η «Λενιώ» είναι έτοιμη να οργώσει τις θάλασσες, να πιάσει ψάρια. Και εγώ ο οδηγός της εύχομαι να ήταν όλα αλλιώς…. Ελένη Γκαϊτατζή Έφτασε πάλι η ώρα για να αποχωριστώ την οικογένειά μου και να επιστρέψω στην αγκαλιά της αγαπημένης μου θάλασσας. Δεν κατάλαβα πώς πέρασαν αυτοί οι μήνες από την ώρα που πάτησα το πόδι μου στην στεριά. Μου φαίνεται σαν να ήταν χθες όταν εκείνο το πρωί του Σεπτέμβρη αντίκρισα την γυναίκα μου και τα παιδιά μου μετά από έξι μήνες. Μου είχε λείψει πραγματικά η ζεστασιά της οικογένειάς μου και του σπιτιού μου. Αφού λοιπόν πέρασα μαζί τους το τελευταίο διάστημα, ήρθε ο καιρός να φύγω πάλι και να επιστρέψω στη θάλασσα, που αγαπάω και σέβομαι. Δεν πρέπει όμως να αγνοήσω και το φόβο που νιώθω κάθε φορά που μπαρκάρω. Οι κίνδυνοι είναι πολλοί και σίγουρα δεν θέλω να αφήσω την γυναίκα μου και τα παιδιά μου χωρίς το στήριγμά τους. Νίκος Γκάτσος

….επέβαιναν εις τα βρίκια, εις τις σκούνες των, κι εμίσευαν, επήγαιναν να ταξιδέψουν. : 

….επέβαιναν εις τα βρίκια, εις τις σκούνες των, κι εμίσευαν, επήγαιναν να ταξιδέψουν.

Slide 21: 

Τον καιρό εκείνον καράβια και γολέτες έδεναν …

Slide 22: 

μεσούντος του φθινοπώρου…

Slide 23: 

Οι θαλασσινοί μας αγαπούσαν πολύ της εστίας την θαλπωρή, των καπνών του μελάθρου και …. Οι θαλασσινοί μας αγαπούσαν πολύ της εστίας την θαλπωρή, τον καπνόν του μελάθρου και ….

Slide 24: 

…. το θάλπος της αγκάλης …

Slide 25: 

Και όταν επανήρχετο η άνοιξη στη γη τότε αυτοί επέστρεφαν στη θάλασσα…

Slide 26: 

Εσηκώναν τα πανιά στα μουδιασμένα και ναρκωμένα από την μακρά ραστώνη σκάφη ανά δυο ή τρία την αυτή ημέρα…

Slide 27: 

Η βάρκα επερίμενε διπλαρωμένη έξω εις την προκυμαίαν.

Slide 28: 

Ο καπετάνιος δεν τελείωνε τους αποχαιρετισμούς

Slide 29: 

και ο λοστρόμος εμάκρυνε τις παινετάδες εις τα καπηλειά …

Slide 30: 

Και ο μούτσος έχασκε καθήμενος έξω, επάνω εις το κεφαλόσκαλο και ο νεαρός ναύτης όστις είχεν έλθει με τον μούτσο τώρα από την σκούνα που ήταν στα πανιά εγίνετο άφαντος.

Slide 31: 

Και μέσα εις το πλοίον άλλος δεν ήτο ειμή ένας επιβάτης, ξένος κι έρημος, εις το οποίον είχαν ειπεί, «τώρα , στη στιγμή, να, τώρα-τώρα θα φύγουμε», κι είχε μπαρκάρει, ο άνθρωπος, από δώδεκα ώρας πριν.

Slide 32: 

Ο πλοίαρχος έπρεπε να βάλη εμπρός την καπετάνισσαν , αυτή όφειλε να προπορευθή, επειδή ήτον τυχερή. Τέλος εσυμμαζεύετο ο λοστρόμος, ανεκαλύπτοντο οι δύο απόντες σύντροφοι, εξεκολλούσεν ο πλοίαρχος, έπεφταν τρομπόνια αρκετά, τρομπόνια από το πλοίον, τρομπόνια έξω από την πόλιν …

Slide 33: 

Έκοφταν, εψαλίδιζαν τες βόλτες ταχύτερα, συντομότερα, ως να εσφίγγοντο δια να κόψουν την αόρατην εκείνη κλωστήν…

Slide 34: 

…το λεπτόν ισχυρόν νήμα, ως μιαν τρίχα ξανθής μακράς κυματίζουσας κόμης.

Slide 35: 

…και το σκάφος έβαλεν πλώρη προς το βορράν…

Slide 36: 

Ημερολόγιο πλοίου Παρασκευή 15 Σεπτεμβρίου 1905 Σε λίγη ώρα θα βάλλουμε πλώρη προς άγνωστη στεριά. Η θάλασσα φαίνεται τόσο ήρεμη και τόσο γαλήνια καθώς χτυπάει το μικρό της κύμα απαλά πάνω στο πλοίο δημιουργώντας έναν ήχο σα να θέλει να μας ευχηθεί καλό ταξίδι. Μα αυτή είναι πλανεύτρα σαν τις γυναίκες, μπορεί ενώ είναι ήρεμη από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάξει. Ο ήλιος καίει και τα πουλιά έχουν καθίσει στο κατάστρωμα σα να περιμένουν την άφιξη μας, σα να θέλουν και αυτά να ταξιδέψουν και σα να έχουν και αυτά μια αποστολή να εκτελέσουν! Μα αυτά δεν έχουν συγγενείς, δεν νιώθουν, δεν αισθάνονται και μακριά από της μάνας τη θωριά δεν ξέρουν πως είναι να ‘σαι . Έχουμε μπροστά μας μακρύ δρόμο. Η δουλειά του ναυτικού δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει να ξέρουμε όλα τα κατατόπια της θάλασσας αλλιώς θα μας κατατροπώσει. Κάθε φορά που ταξιδεύουμε οι γαλάζιοι ωκεανοί φαίνονται όλο και πιο όμορφοι και όλο πιο προστατευτικοί μαζί μας. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι η φύση σε νοιάζεται και αυτό το διαπιστώνουμε κάθε φορά που βγαίνουμε ζωντανοί από εκεί πέρα… Νικολέττα Ατακτίδου

Slide 38: 

Ανείρπον, ανέβαινον, ανήρχοντο επάνω στην ρεματιάν

Slide 51: 

‘Ιδού το βρίκι του Λιμπέριου του Λημνιού, είχε σηκωθεί στα πανιά αργά την νύχτα. Με το απόγειο της νυχτός ηύρε το ρέμα και απομακρύνθει…. ‘

Slide 53: 

Δύο γυναίκες ναυτικών στη Σκιάθο βρίσκονται στο μικρό λιμανάκι με την καταπληκτική θέα από όπου έφευγαν οι ναυτικοί. Προτιμούσαν αυτό το λιμάνι διότι θεωρούσαν πως τους έφερνε τύχη και ένα ήρεμο και γαλήνιο ταξίδι. Τώρα όλες οι σκούνες, ακόμα και η παμπάλαια σκούνα του Μπάρμπα-Μιχάλη που ήταν η πιο αργή από όλα τ΄άλλα καράβια στο λιμάνι είχε ήδη σαλπάρει. Οι δύο αυτές γυναίκες στέκονταν αμίλητες, σχεδόν ακίνητες με τα δάκρυα στα μάτια και το χέρι σηκωμένο αποχαιρετώντας τους ναυτικούς. Ο αποχωρισμός ήταν πολύ δύσκολος και για τις δύο γυναίκες. Για την Λενιώ γιατί ένιωθε τύψεις αλλά ταυτόχρονα και ανυπομονησία γιατί ο αδερφός της θα της έφερνε προικιά και σουβενίρ όπως της είπε, από εκεί που θα πήγαινε.. Για την κυρά-Μαριγώ ήταν ακόμα πιο δύσκολα διότι ο μοναχογιός της αυτός που προστάτευε την οικογένεια όταν η κεφαλή του σπιτιού, ο καπετάν Αποστόλης έλειπε στα ξένα, αποφάσισε να γίνει ναυτικός και να πάει να ταξιδέψει με τον πατέρα του. Το Λενιώ ένιωθε ακόμα πιο πολύ φόβο. Είχε μείνει πια μόνη στο νησί, δεν είχε γονείς και μόνο ο αδερφός της ήταν που την υποστήριζε κι αυτός έφυγε, πήγε να ταξιδέψει. -Μαρ: Πάει κι αυτό κι άλλους έξι μήνες μονάχη μ΄ θα τους πειράσου. Και συ παλικάρι μ΄ τι ήθελες και πήγες να γίνεις ναυτικός, ας γινόσουνα αγρότης, δάσκαλος να ήσουνα κοντά μ΄!!!!! -Λεν: Έλα τώρα κυρά-Μαριγώ μην κάνεις έτσι, θα γυρίσουν. Εσύ τουλάχιστον έχεις και την κόρη σου με τον άνδρα της να σε προστατεύσουν. Εγώ τι να πω, τι να πω η δόλια που έμεινα μόνη μου και φοβάμαι; -Μαρ: Μη τα σκέφτεσαι αυτά κορτσούδι μ΄,σκέψου τα καλά, που θα σε φέρει ο αδερφός προίκα για να παντρευτείς να στολιστείς και να ζήσεις και συ όμορφα, να μην χρειάζεται να δουλεύεις. Θυμάμαι εμένα όταν Ο κυρ-Απόστολος έφυγε για πρώτη φορά με το καράβι………. Γιώργος Ασκητάς

Slide 54: 

Η γριά Συρραχίνα, παλιά καπετάνισσα, με το ραβδάκι της και με το καλαθάκι της στο χέρι, με τα ογδόντα χρόνια στην πλάτη της, ανέβηκε τον ανήφορο, δια να καμαρώσει το καράβι του γιου της που έφευγε Με μια λαχτάρα κι έναν κόμπο στο λαιμό το γιο της πάει να καμαρώσει που ίσως για τελευταία φορά τον δει πριν η ελπίδα της να λιώσει (οι στίχοι είναι της Άννας Μαρίας Αποστολίδου)

Slide 55: 

«Παιδιά μου, κορίτσια μου, βλέπετε κείνον τον βράχο που ξεχωρίζει απ’ το γιαλό; Μια φορά κι έναν καιρό ήταν άνθρωπος» Τον πόνο κρύβει καλά μες την καρδιά Τώρα που το λόγο παίρνει Με τα κορίτσια του χωριού μιλά σιγά Όσο αυτή μπορεί όσο η ψυχή αντέχει

Slide 56: 

Αι άλλαι ήκουον με απορίαν. Η γριά Συρραχίνα ήρχισε να διηγήται….. Κουβέντα πιάνει αργά αργά και η ιστορία ξεκινά κι όπως κάθε ιστορία κρύβει μέσα της μια ερμηνεία μια σπουδαία συμβουλή παρηγοριά συχνά για τη ψυχή

Slide 57: 

Στον καιρό των παλαιών Ελλήνων ήταν μια κόρη αρχοντοπούλα, που την έλεγαν Φλάνδρα ή Φλανδρώ. Το όνομά της σημαίνει Τον άνδρα μου αγαπώ Έτσι λοιπόν είχε βαφτιστεί Και η θεωρία βγήκε αληθινή

Slide 58: 

Η Φλανδρώ είχε ονομαστεί έτσι, καθώς μου’ πε ο πνευματικός, πάνω στον Αϊ Χαράλαμπο όσο τον θυμάμαι, μακαρία η ψυχή του… Το κορίτσι πρέπει να ‘ναι φρόνιμο υπάκουο και ντροπαλό τον άντρα της ν’ ακούει και να βλέπει σα θεό να μην έχει μάτια άλλον να κοιτάξει την καρδιά γι’ αυτόν να τη χαράξει

Slide 59: 

Τον καιρό εκείνο ήταν ένας καραβοκύρης, όμορφο παλικάρι, κι αγάπησε τη Φλανδρώ, και την εγύρεψε, και της έδωσε αρραβώνα.

Slide 60: 

Σαν της έδωσε αρραβώνα, έφτιαξε καινούργιο καράβι και σαν έφτιαξε καράβι , έγινε κι ο γάμος και σαν έγινε ο γάμος, έριξε το καράβι στο γιαλό και μπαρκάρισε και πήγε να ταξιδέψει.

Slide 61: 

Η Φλανδρώ αγνάντεψε το καράβι που έφευγε, και έκλαψε πικρά. Η καρδιά της γυαλί που σπάει τον άνδρα της που αποχαιρετάει η ψυχή της ξεκολλάει το σώμα της δεν τη βαστάει

Slide 62: 

Έπεσαν τα δάκρυα της στα κύματα και τα κύματα πικράθηκαν και έγιναν φαρμάκι και θύμωσαν και αγρίεψαν και θέριεψαν και στο δρόμο τους που βρήκαν το καράβι έπνιξαν τον άντρα της Φλανδρώς. Στυλώνει την καρδιά της κι αγριέψανε τα δάκρυά της δεν το αντέχει η συνείδησή της να μην είναι πια μαζί της αυτό ήταν δείγμα αγάπης αληθινό μα ίσως και υπερβολικό γι’ αυτό τίμημα βρήκαν οι θεοί σκληρό

Slide 63: 

Και τότε η Φλανδρώ ήρθε και ξαναήρθε σε αυτόν τον έρημο γιαλό και κοίταζε και αγνάντευε και περίμενε και καρτερούσε. Πέρασαν μήνες, πέρασε χρόνος, πέρασαν δύο χρόνια και το καράβι πουθενά δεν φάνηκε Φωνή, σώμα καρδιά, ψυχή ένα με το βογγητό της θάλασσας Και θαλασσοδέρνεται…

Slide 64: 

Ημερολόγιο της Φλανδρώς Εβδομάδα πρώτη Έχει περάσει μόλις μια εβδομάδα από τότε που έχει φύγει, όμως εγώ εξακολουθώ να πηγαίνω κάθε πρωί πάνω το βράχο αγναντεύοντας Το πέλαγος, περιμένοντας να επιστρέψει. Κάθε πρωί περνάω ώρες ολόκληρες εκεί κλαίγοντας, πονώντας, σπαράζοντας από την πίκρα του αποχωρισμού…. Εβδομάδα δεύτερη Τα πράγματα όσο πάνε και χειροτερεύουν, δεν ξέρω τι να κάνω, οι μέρες περνάνε αργά, βασανιστικά, έχουν περάσει μόνο δύο εβδομάδες, παρόλα αυτά εγώ αισθάνομαι σαν να έχουν περάσει χρόνια……. Μάχη Ιωαννίδου

Slide 65: 

Η Φλανδρώ έκλαψε καταράστηκε τη θάλασσα και παρακάλεσε τους θεούς να την κάνουν και αυτή είδωλο, βράχο, πέτρα και το αίτημα της έγινε. Κανένας χτύπος για την καρδιά Κανένα δάκρυ για τα χαμένα όνειρα Κανένα φτερούγισμα για την ελπίδα Μια γυναίκα που θυσιάστηκε για την αγάπη

Slide 66: 

Τα πρώτα πλοία είχαν γίνει άφαντα προ ώρας

Slide 67: 

Και η τελευταία γολέτα, μικρόν κατά μικρόν εις το μέγα πέλαγος

Slide 68: 

Τα φουσάτα των γυναικών με τα καλαθάκια και τα μαχαιρίδια των ανα τους λόφους και έβγαζαν καυκαλήθρες και μυρόνια κι έκοφταν φτέρες και αγριομάραθα

Slide 69: 

Σιγά – σιγά κατέβη ο ήλιος εις το βουνό

Slide 71: 

Και οι λογισμοί των γυναικών επετούσαν σαν μαζί της κι έστελλαν πολλάς ευχάς εις τα κατάρτια και εις τα εξάρτια των καραβιών

Slide 72: 

Μέρες σαν κι αυτή είναι πολύ δύσκολες για μένα. Κάθε φορά που ο άνδρας μου μπαρκάρει μαζί με άλλους ναύτες και φεύγει μακριά μου η καρδιά μου ραγίζει και σπάει σε χίλια κομμάτια. Τα μάτια μου στερεύουν καθώς έχω ξοδέψει όλα μου τα δάκρυα . Σήμερα, όπως και κάθε φορά που έρχεται αυτή η μαύρη ώρα να φύγει, του ετοίμασα τη βαλίτσα και κάτι να φάει. Βοήθησα την κορούλα μας να ντυθεί και της χτένισα τα μαλλιά. Αφού ετοιμάστηκα κι εγώ ξεκινήσαμε όλοι μαζί προς το λιμάνι. Εκεί κι άλλες γυναίκες αποχαιρετούσαν τους άνδρες τους, αλλά και τους γιους κι αδερφούς τους. Όταν άκουσα τον καπετάνιο να λέει ότι ήταν ώρα να επιβιβαστούν όλοι το πλοίο, άρχισα να κλαίω. Ο άνδρας μου με έσφιξε στην αγκαλιά του και μου ψιθύρισε ότι όλα θα πάνε καλά. «Να προσέχεις την κόρη μας και θα γυρίσω πριν καν το καταλάβεις» μου είπε. ¨Το καλό άνδρα μου και ο Θεός μαζί σου» του είπα κι έφυγε. ……………………………………………………………………………………….. Δελίδου Ελένη

Slide 73: 

Δυό ναυτικοί συζητούν την πρώτη νύχτα της αναχώρησης Γιώργη, ευτυχώς ηρεμήσαμε λίγο, δύο ωρίτσες ήταν αρκετές, γιατί έχουμε ευνοϊκό άνεμο Βέβαια, Κωστή. Μακάρι να έχουμε τον άνεμο και την Παναγιά μαζί μας. Αλλά ξέρεις κάτι, απομακρυνθήκαμε από τα σπίτια μας λίγο κι εγώ αντί να έχω το νου μου το ταξίδι, σκέφτομαι την αγάπη μου, το σπίτι, τα παιδιά. Τα νοσταλγώ ήδη Έλα ρε Γιώργη, κάθε φορά που σαλπάρουμε τα ίδια λες και τα έχω βαρεθεί. Λές κι είναι το πρώτο μας ταξίδι - Έχεις δίκιο. Φτάνει, δε γίνεται σε κάθε ταξίδι να έχω το νου μου εκεί και να στενοχωριέμαι. Ας θυμηθούμε για λίγο τα όσα έχουμε περάσει τόσα χρόνια, τις περιπέτειες που ζήσαμε - Μπα, αν ξεκινήσουμε τώρα τις ιστορίες, θα τελειώσουμε αύριο και δε θα έχουμε κουράγιο για τις αυριανές δουλειές. Ας δούμε για λίγο την υπέροχη θέα με το φεγγάρι και τ’ αστέρια να λαμποκοπούν και να καθρεπτίζονται στην πανέμορφη, απέραντη κι απρόσμενη θάλασσα, που ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει, για να μας νανουρίσει και να έχουμε ένα γαλήνιο ύπνο…… Σταύρος

Slide 75: 

…ειμή το λάλημα του νυκτερινού πουλιού

authorStream Live Help