swieta

Tradycje świąteczne  w Polsce: 

Tradycje świąteczne w Polsce Autor: Sylwia Kała 1c 2004/05

Polskie święta: 

Polskie święta Boże Narodzenie Wielkanoc Nowy Rok Św.Mikołaj Walentynki Andrzejki Wszystkich Świętych

Boże Narodzenie: 

Boże Narodzenie Boże Narodzenie obok Wielkanocy jest najuroczyściej obchodzonym świętem. Jest to święto rodzinne, przeważnie spędzane w gronie najbliższych ludzi - sięga tradycjami dawnych czasów. Zachowały się nawet ślady obrzędów z czasów słowiańskich. Do wieczerzy wigilijnej zasiadano z zapadnięciem zmroku, z chwilą ukazania się pierwszej gwiazdy pilnie wypatrywanej przez dzieci. Zaczynano od dzielenia się opłatkiem połączonym ze składaniem sobie życzeń. Piękny ten zwyczaj zachował się w Polsce do czasów obecnych. Dla dzieci jest to chyba najpiękniejszy wieczór w roku, w którym atmosfera baśni urzeczywistnia się na parę godzin, gdy pod pięknie ubraną choinka, w świetle kolorowych światełek znajdują prezenty o których marzyły.

Slide4: 

Na wsi stawiano kiedyś często niewymłocone snopy zboża w czterech kątach izby w której odbywała się wigilijna wieczerza. Wierzono również, ze o północy zwierzęta rozmawiają ludzkim językiem, lecz podsłuchanie takiej rozmowy nie przynosiło szczęścia. Powszechnym obyczajem jest kładzenie siana pod obrus, którym nakryto stół wigilijny. Pięknym staropolskim zwyczajem jest zapraszanie na Wigilie ludzi samotnych - tak aby w ten wieczór nikt nie był opuszczony i smutny.

Pasterka: 

Pasterka Pasterka - Msza św. o północy, w noc Bożego Narodzenia - stanowi zasadniczy moment wszystkich zwyczajów powiązanych z obchodami przyjścia Chrystusa na świat. Uroczystość Bożego Narodzenia nie była znana przed IV wiekiem. Przez pierwsze trzy wieki Kościół obchodził jedynie datę zmartwychwstania Chrystusa. Ewangelie nie zajmują się bliżej dokładnym ustaleniem dnia narodzin Chrystusa. Kościołowi antycznemu wystarczała sama znajomość faktu narodzin Zbawiciela i przebieg wszystkich wydarzeń związanych z osobą Jezusa Chrystusa. Natomiast chrześcijanie pochodzący z kultury hellenistycznej przywiązywali duże znaczenie do daty narodzin. Dzień 25 grudnia, jako data liturgicznych obchodów święta narodzenia Chrystusa jest raczej symbolicznym ustaleniem kalendarzowym. Impulsem do powstania osobnego święta liturgicznego narodzenia było oświadczenie Soboru w Nicei (325), że Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem. Od V wieku źródła liturgiczne przekazują nam pierwszy formularz mszalny na Boże Narodzenie. Od połowy VI wieku Rzym zna już tradycję trzech Mszy św.: Pasterkę, Mszę o świcie i Mszę w dzień. Dzisiejszy porządek czytań Liturgii Słowa nie odpowiada już tej dawnej interpretacji. Pasterka otwiera cykl liturgicznych obchodów związanych z tajemnicą Wcielenia, czyli przyjęcia przez Syna Bożego ludzkiej natury i przyjścia na świat.

Niektóre obyczaje, charakterystyczne dla polskiego Bożego Narodzenia: 

Niektóre obyczaje, charakterystyczne dla polskiego Bożego Narodzenia Dzielenie się opłatkiem Kolędy Kolędy- odwiedziny duszpasterskie Jasełka Choinka Prezenty

Slide7: 

DZIELNIE SIĘ OPŁATKIEM Najważniejszym i najbardziej wzruszającym momentem było i jest dzielenie się poświęconym opłatkiem. Staropolskie opłatki były różnokolorowe i bardzo ozdobne. Dziś opłatki są białe i ozdobnie wytłaczane. Nazwa "opłatek" pochodzi od łacińskiego słowa "oblatum", czyli dar ofiarny. Dawniej człowiek składał ofiary nieznanym siłom - wodzie, piorunom, wiatrom, trzęsieniom ziemi, by ustrzec się od tego wszystkiego, co mogło mu zagrażać. Praktyka pieczenia chleba przaśnego, niekwaszonego, takiego, jakiego używał Pan Jezus przy Ostatniej Wieczerzy, pochodziła z czasów biblijnych, od Mojżesza i zachowała się w Kościele do dziś, choć obecnie ten chleb ma inny wygląd, jest bielszy, cieńszy i delikatniejszy. Opłatki, jakie my dziś znamy (nebula - mgiełka) pierwsi zaczęli wypiekać zakonnicy z klasztoru benedyktyńskiego we Francji. Stamtąd zwyczaj ten rozpowszechnił się na całą Europę i wraz z chrześcijaństwem przybył także do Polski. Opłatek używany był jednak wyłącznie do Mszy św. i do konsekracji komunikantów dla wiernych. Dopiero od XV wieku stał się bardziej popularny, kiedy nastąpił jego masowy wypiek. Był przekąską do wina, środkiem do pieczętowania listów, smarowany miodem był przysmakiem dzieci.

Slide8: 

KOLĘDA Nierozłącznym elementem Świąt Bożego Narodzenia jest kolęda. Nazwa kolęda pojawiła się dawno temu. Wywodzi się ona od słowa "calendae", tak bowiem Rzymianie nazywali początek każdego miesiąca. Owe kolędy, szczególnie styczniowe, czyli noworoczne, obchodzili bardzo radośnie, bawili się, śpiewali, składali sobie życzenia i obdarowywali prezentami. Kościół katolicki zniósł stary, pogański zwyczaj obchodzenia kolęd, zachowała się jednak tradycja śpiewania pobożnych pieśni, sławiących narodziny Chrystusa, odwiedzania się w domach, kupowania świątecznych podarunków. W ten sposób do języka naszych dziadków weszło łacińskie słowo "calendae" czyli kolęda. 

Slide9: 

KOLĘDA-ODWIEDZINY DUSZPASTERSKIE Dawniej odwiedziny duszpasterskie rozpoczynano w Nowy Rok lub dnia następnego, a kończono w święto Matki Boskiej Gromniczej. Obecnie wizyty duszpasterskie trwają zazwyczaj dłużej, gdyż ludność Polski znacznie się zwiększyła. Na wsiach utarł się zwyczaj, ze gdy ksiądz, chodzący po kolędzie, wychodził z czyjegoś domu, panny i dziewczęta starały się usiąść na krześle lub stołku, na którym siedział duchowny. Wierzono bowiem, że ta, która pierwsza usiądzie, w tym roku za mąż wyjdzie.

Slide10: 

JASEŁKA Pierwsze jasełka urządził dawno temu, w roku 1223, wielki miłośnik Dzieciątka Jezus - św. Franciszek z Asyżu w skalnej grocie w Greccio. Ojcowie i bracia z Zakonu zwyczaj ten ponieśli na cały świat, w tym także do Polski, gdzie już pod koniec XIII wieku pojawiły się figury przedstawiające całą scenę Bożego Narodzenia. Nadszedł jednak czas, gdy ludziom znudziło się coroczne oglądanie drewnianych czy kamiennych figur. Pomysłowi bracia zakonni zaczęli więc wystawiać najpierw ruchome figury, później zaś kukiełkowe i właśnie takie widowiska zaczęły gromadzić wielkie tłumy ludzi. Niestety reakcja ludzi na te przedstawienia nie była godna miejsca w jakim je wystawiano - kościoła i dlatego jasełka z nich usunięto. Zaczęto je wystawiać w różnych miejscach (większych domach, placach, ulicach).

Slide11: 

CHOINKA Na wigilię Bożego Narodzenia niemal każda polska rodzina umieszcza w swoim mieszkaniu i dekoruje choinkę. Jest to jedna z najmłodszych tradycji wigilijnych. Początkowo, w tym również na ziemiach polskich, popularna była "jodlka", czyli wierzchołek sosny, jodły lub świerku zawieszony u pułapu. Drzewko to miało chronić dom i jego mieszkańców od złych mocy. Choinka w obecnej formie przyjęła się w Polsce dopiero w XVIII w. i zwyczaj ten przeniósł się z Niemiec. Opisuje to m.in. Zygmunt Gloger w "Encyklopedii Staropolskiej": "Za czasów pruskich, tj. w latach 1795-1806, przyjęto od Niemców zwyczaj w Wigilie Bożego Narodzenia ubierania dla dzieci sosenki lub jodełki orzechami, cukierkami, jabłuszkami i mnóstwem świeczek woskowych". Kościół był początkowo niechętny temu zwyczajowi, lecz szybko nadał choince chrześcijańską symbolikę "biblijnego drzewa wiadomości dobra i zła" pod którym rozpoczęła się historia ludzkości. Choinkę wnosi się do domu w dniu, w którym wspominamy pierwszych ludzi - Adama i Ewę. Na choince nie może zabraknąć jabłek, bo właśnie te owoce były na owym biblijnym drzewie, a ponadto jabłko symbolizuje zdrowie. Wśród iglastych gałązek wiją się łańcuchy, lekkie, słomkowe i bibułkowe, są pamiątka po wężu-kusicielu. Gwiazda na szczycie drzewka symbolizuje gwiazdę betlejemska, która wiodła Trzech Króli do Dzieciątka Jezus. Świeczki na gałązkach to jak okruchy ognia, który dawniej płonął w izbie przez całą noc wigilijną, aby przychodzące na ten czas dusze przodków mogły się ogrzać.

Slide12: 

Choinki ubierano także w piernikowe figurki ludzi i zwierząt, lukrowane kolorowo, posypane makiem, szczególnie okazale prezentowała się postać Św. Mikołaja. Tak ustrojona choinka stała w domu do Trzech Króli. W wielu rejonach Polski zwyczaj ubierania choinki zadomowił się dopiero na początku XX wieku. Obecnie dzięki technice wystrój choinek znacznie odbiega od dawnych prostych ozdób i palących się świeczek.

Slide13: 

PREZENTY Wigilijny zwyczaj obdarowywania się prezentami początek swój bierze jeszcze z rzymskich Saturnaliów. W późniejszych wiekach przez Kościół został nazwany Gwiazdką, gdyż prezenty wręczano, gdy na niebie zauważono pierwsza gwiazdę. Owa gwiazdę utożsamiano z Gwiazdą Betlejemską. Ponieważ tą częścią wieczoru wigilijnego najbardziej zainteresowane były dzieci, nic zatem dziwnego, ze to one z niecierpliwością wypatrywały pierwszej gwiazdki na niebie.

Wielkanoc: 

Wielkanoc Wielkanoc jest najstarszym i najważniejszym świętem chrześcijaństwa obchodzonym na pamiątkę Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Jest świętem ruchomym - podczas soboru nicejskiego w 325 roku ustalono, że będzie się ją obchodzić w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca. Oznacza to, że Wielkanoc może wypaść najwcześniej 22 marca, a najpóźniej 25 kwietnia. Wielkanoc poprzedzona jest Wielkim Tygodniem, rozpoczyna go Niedziela Palmowa, obchodzona na pamiątkę uroczystego wjazdu Jezusa do Jerozolimy. Wielki Tydzień to czas zadumy nad męką i śmiercią Jezusa Chrystusa.

Wielki tydzień: 

Wielki tydzień Wielki Czwartek Wielki Piątek Wielka Sobota Wielka Niedziela

Wielki Czwartek: 

Wielki Czwartek W Wielki Czwartek odbyła się ostatnia wieczerza Jezusa z Apostołami, oraz ustanowienie Najświętszego Sakramentu, przeistoczenie chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa. Na znak miłości i jedności z ludźmi Jezus przybrał postać sługi i umył nogi Apostołom. W tym dniu odprawia się tylko jedną mszę z udziałem wszystkich kapłanów, jest to msza Wieczerzy Pańskiej, która rozpoczyna trzydniową uroczystość tzw. Tridum Paschalne. Pan Jezus w postaci Najświętszego Sakramentu, zostaje przeniesiony do kaplicy adoracji,tzw. ciemnicy. Milkną dzwony, gaśnie wieczna lampka przy tabernakulum, zdejmuje się obrusy z ołtarza. Cały Kościół pogrąża się w smutku wyrażając ból w związku z cierpieniem i męką krzyżową, na którą wydano Chrystusa. Przed południem w katedrach biskupi świecą oleje, potrzebne przy udzielaniu sakramentu chorych, chrztu, bierzmowania.

Wielki Piątek: 

Wielki Piątek Wielki Piątek to dzień upamiętniający sąd, mękę i śmierć Chrystusa Wierni ograniczają przyjmowanie pokarmów- poszczą. Tego dnia nie odprawia się mszy. Wieczorem kapłani w czerwonych szatach przypominających o ofierze krwi, klękają lub padają na twarz i modlą się w milczeniu, po czym rozpoczyna się Liturgia Słowa, Wierni słuchają opisu sądu i męki z Ewangelii św. Jana (J18,1-19,42). Następnie jest adoracja krzyża, który po odsłonięciu ukazuje nam ukrzyżowanego Jezusa Chrystusa. Wierni podchodzą do krzyża, przyklękają i po przez symboliczny pocałunek wyrażają osobiste przyjęcie zbawienia, odkupienia grzechów przez Chrystusa. Jezus został ukrzyżowany i zmarł prawdopodobnie około godz. 15 na skalistym wzgórzu koło Jerozolimy zwanym „Miejscem Czaszki” inaczej-„Golgota” Łaciński odpowiednik „Calvaria”. W Kościołach po zakończeniu adoracji Najświętszy Sakrament przeniesiony zostaje do miejsca tzw. Grobu Pańskiego, przed którym każdy odbywa krótką osobistą modlitwę, czasem czuwając całą noc. Godzina zmartwychwstania Chrystusa pozostaje Bożą tajemnicą. Prawdo podobnie miało to miejsce bardzo wczesnym rankiem.

Wielka Sobota: 

Wielka Sobota W Wielką Sobotę rano zanosi się do poświęcenia jajka i chleb (z czasem dokładano, baranka, masło, mięso, ciasto). W Sobotę wieczorem przed kościołami dokonywany jest obrzęd poświecenia ognia i wody- rozpoczyna się Wigilia Paschalna. Od poświeconego ognia zapala się dużą świecę, tzw. Paschał oznaczający osobę Chrystusa, czyli Światłości Świata. Kapłani świecą wodę przeznaczoną do Sakramentu Chrztu, itp.

Wielka Niedziela: 

Wielka Niedziela W Niedzielę rano odbywa się Rezurekcja, uroczysta Msza Św. z procesją, na pamiątkę Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Jest to jedna z głównych prawd wiary chrześcijańskiej, znakiem zwycięstwa nad śmiercią i zapowiedzią przyszłego zmartwychwstania wszystkich wiernych. Po Rezurekcji ogłoszeniem światu, że Jezus Chrystus Zmartwychwstał, wierni rozpoczynają w domach uroczyste śniadanie poprzedzone modlitwą, złożeniem życzeń i dzieleniem poświeconym pokarmem. Spożywanie poświeconych pokarmów to symbol wiecznego życia, jakie daje Zmartwychwstały Jezus Chrystus tym, co w Niego wierzą i wypełniają przykazania Boże!.  

Jajko wielkanocne: 

Jajko wielkanocne W mitologiach wielu ludów można znaleźć opowieść o jaju, z którego powstał świat. Uważano je również za symbol zmartwychwstania, nieustannego odradzania się życia w przyrodzie, symbolem życia ukrytego w zarodku, symbolem tajemniczej siły istnienia. W symbolice chrześcijańskiej zostało skojarzone ze świętem Zmartwychwstałego Chrystusa, który ,, wstał z grobu jak z jaja kurczę”

Pisanki: 

Pisanki Pisanki, kraszanki, rysowanki, oklejanki miały sens symboliczny. Uważano, że malowanie jaj jest jednym z warunków istnienia świata. Ich zdobieniem we wzory geometryczne lub roślinne zajmowały się dawniej tylko kobiety, które wypędzały z izby każdego przybysza płci męskiej i odczyniały urok, który mógł rzucić na pisanki i jeszcze nie ozdobione jajka: "Sól tobie w oczach, kamień w zębach. Jak ziemia woskowi nie szkodzi, tak twoje oczy niech nie szkodzą pisankom".Początkowo kościół zabraniał jedzenia jajek w okresie wielkanocnym. Dopiero w XII w. zakaz ten cofnięto, nakazując jednak odmawianie przed posiłkiem specjalnej modlitwy. Fakt ten tłumaczyć można tym, że Święta Wielkanocne nałożyły się na prastare święta pogańskie, poświęcone zmarłym. Jajko, jako dające początek nowemu życiu, było uważane za istotę żywą i ożywiającą, element siły twórczej i wzmacniającej. Z tego powodu odgrywało ono ważną rolę m.in. w obrzędach związanych z kultem zmarłych.W minionych wiekach pięknie wykonane jajko wykorzystywano jako prezent. Obdarowywano nimi dzieci, krewnych, znajomych i przyjaciół. Pełniły one też rolę wykupu w obrzędach wielkanocnych, np. w czasie smagania, dyngusu, chodzenia z barankiem lub kurkiem.

Śmigus Dyngus: 

Śmigus Dyngus Z drugim dniem Wielkiej nocy związany jest obyczaj zwany śmigusem- dyngusem lub lanym poniedziałkiem. Dzień św. Lejka jak żartobliwie nazywa się lany poniedziałek nikomu nie może ujść na sucho. Wśród pisków, krzyków, szamotaniny i śmiechu najchętniej urządzano dyngus pięknym pannom. Ta z dziewcząt, której nie oblano wiadrem wody albo nie wrzucono jej do rzeki lub stawu czy chociażby do koryta bydła, czuła się obrażona.

Nowy Rok: 

Nowy Rok Tradycja polska, zwłaszcza tradycja ludowa, nie przywiązywała tak wielkiej wagi do witania Nowego Roku, jak do Bożego Narodzenia i Wigilii tego święta, chociaż sylwester jest w Europie obchodzony od X w. Proroctwo Sybilli zapowiadało mający nastąpić w roku tysięcznym koniec świata. Dzieła zniszczenia miał dokonać smok Lewiatan. Jak głosiła legenda, “potwór ten, z paszczą zakneblowaną pieczęcią rybaka, uwięziony w lochach Watykanu przez papieża Sylwestra I (pontyfikat w IV w.) zbudzi się w nocy z 999 na 1000 rok, skruszy pieczęć, zerwie łańcuchy i ziejąc ogniem spali niebo i ziemię”. W roku 999 chrześcijańską Europę opanowało przerażenie. Było ono tym większe, że papież, który zasiadł w Stolicy Piotrowej, przybrał imię Sylwestra II. Doszło do sytuacji nazwanej później przez historyków “kryzysem milenium”. Wszyscy czekali na nieuchronny koniec. W ostatnią noc roku 999 “panika osiągnęła swe apogeum, a we wszystkich rzymskich kościołach dzwony biły na trwogę”. Lewiatan nie pojawił się jednak na moście św. Anioła, gdy wybiła północ. “Rozpacz i przerażenie”, towarzyszące oczekiwaniu zagłady, ustąpiły miejsca szaleńczej radości. Ród ludzki uniknął tym razem niechlubnego końca. Trzeba to było odpowiednio uczcić. “Ludzie tłumnie wylegli ze swych domów i kryjówek i ściskając się, śmiejąc i śpiewając, przy świetle pochodni tańczyli na wszystkich ulicach i placach”. Od imienia Sylwestra II nazwano ostatni dzień roku i towarzyszące mu szaleństwa - sylwestrem.

Slide24: 

Natomiast u nas tradycja sylwestra jest stosunkowo świeża. Jeszcze w XIX w. huczne bale należały do rzadkości. Wieczór sylwestrowy przypominał nieco wieczór wigilijny, choć nie był tak uroczysty. Tego dnia pieczono małe chlebki i bułeczki, tzw. “bochniaczki”, “szczodraki”, dzielono się nimi z domownikami, na zdrowie i pomyślność, dawano bydłu w oborze, żeby się zdrowo chowało. Na Pomorzu obwiązywano słomą drzewka i zatykano w nią krzyżyki z ciasta, na dobry urodzaj. W innych regionach obsypywano się zbożem lub grochem, spożywano suto maszczony groch z kapustą. Starano się zakończyć stary rok w zgodzie i spokoju i w takim samym nastroju spędzić pierwszy dzień nowego roku. Unikano kłótni, starano się okazywać sobie życzliwość, aby w harmonii przeżyć cały rok. W Nowy Rok wstawano wcześnie, aby zapobiec ospałości i lenistwu w przyszłym roku. Z obserwacji pogody i nieba wróżono pogodę i urodzaj na przyszły rok. Znalazło to swój wyraz w takich i podobnych im przysłowiach: “Jak Nowy Rok jasny i chłodny, to cały roczek pogodny i płodny”; “Kiedy styczeń najostrzejszy, tedy roczek najpłodniejszy”; “Gdy w Nowy Rok jasno w gumnach będzie ciasno”; “Gdy Nowy Rok mglisty, zjedzą kapustę glisty” itp. Tradycje te, jak i wiele innych należą już, niestety, do rzadkości. Co nam dzisiaj z tego zostało? Po staropolsku życzymy sobie do siego roku, ale bawimy się po europejsku, na balach, na prywatkach, pod chmurką, pijemy szampana i strzelamy race - niech żyje Nowy Rok 2005 i następne.

Historia św. Mikołaja: 

. Święty Mikołaj to postać historyczna. Urodził się około roku 270 przed Chrystusem. Pochodził z miasta Patara w Azji Mniejszej. Był jedynym dzieckiem bardzo zamożnych rodziców, którzy wiele lat modlili się o jego narodziny. Mimo iż był jedynakiem, od najmłodszych lat odznaczał się wielką wrażliwością na ludzką biedę oraz niezwykłą pobożnością. Te przymioty sprawiły, że został wybrany na biskupa miasta Mira, które było stolicą jego rodzinnej prowincji. Jako biskup Mikołaj miał jeszcze większe możliwości działania. Zasłynął z opieki nad ubogimi, którą prowadził w niezwykle dyskretny sposób, bardzo często anonimowo. Źródłem finansowania tej działalności był jego rodzinny majątek. Szczególną opieką święty otaczał dzieci, które bardzo często otrzymywały od niego drobne upominki. Znane jest też jego miłosierdzie wobec więźniów i skazańców, za którymi potrafił wstawiać się nawet u władz cesarskich. Tradycja przekazała nam kilka legend na jego temat: o podrzuceniu przezeń posagu trzem ubogim siostrom i o tym, jak swymi modlitwami uratował rybaków podczas burzy na morzu. Historia św. Mikołaja

Slide26: 

Święty Mikołaj doświadczył także prześladowań, które spadły na Kościół za panowania cesarza Dioklecjana (284-305). Został uwięziony, a wolność odzyskał dopiero w 313 roku, gdy cesarz Konstantyn zalegalizował chrześcijaństwo w całym cesarstwie. Po uwolnieniu wziął udział w Soborze Nicejskim (325 r.), podczas którego uroczyście potępiono herezję arianizmu, a cały Kościół wyznał wiarę w Bóstwo Chrystusa.

Slide27: 

Święty zmarł w 350 roku. Dziś jego relikwie znajdują się w mieście Bari we Włoszech. Na pamiątkę dobroci świętego biskupa powstał zwyczaj obdarowywania się prezentami w dzień jego liturgicznego wspomnienia. Przetrwał on do dziś jako popularne "mikołajki". Niestety, zarówno sam zwyczaj, jak i postać świętego nie oparła się atakowi komercji i reklamy. Dziś mało gdzie można spotkać wizerunek Mikołaja przypominający, kim był naprawdę. Jego portrety, wyrosłe z tradycji chrześcijańskiej, przedstawiały starca w stroju biskupim, w mitrze i z pastorałem. Możemy też zobaczyć na nich trójkę dzieci lub młodzieńców, w tle występuje czasami kotwica i okręt (jest to nawiązanie do wspomnianych wyżej opowieści z życia świętego).

Walentynki: 

Walentynki Pochodzenie Święta Zakochanych nie jest do końca wyjaśnione. Patronem Walentynek jest Święty Walenty. Źródła historyczne mówią przynajmniej o dwóch Walentych związanych z 14 lutego. Pierwszy był biskupem lub diakonem miasta Terni (obecnie miejscowość we Włoszech), drugi biskupem Rzymu. Obaj żyli ok. III wieku n.e. Bardzo możliwe, że obie postacie były tą samą, powieloną przez historię osobą. Przypadające 14 lutego Walentynki- święto zakochanych, obchodzone w Polsce od kilkunastu lat. Walentynki przywędrowały nad Wisłę z Europy Zachodniej, gdzie znane były już od XV w. Historia Walentynek sięga prawdopodobnie czasów rzymskich i obchodzonego (15 II) święta płodności Lupercalia. Wymiana podarunków lub ręcznie zdobionych kartek rozpowszechniła się szczególnie w XVII w.

Andrzejki: 

Andrzejki 30 listopada przypada w dzień św. Andrzeja, a więc imieniny wszystkich Andrzejów, jednak w naszej tradycji ten dzień bardziej znany jest jako Andrzejki. W dzień św. Andrzeja zgodnie z ludową tradycją, polskie dziewczęta wróżyły sobie przyszłość, jaka je czeka. Najpopularniejszą wróżbą było lanie wosku: roztopiony wosk wlewało się do zimnej wody - wosk szybko zastygał, tworząc przedziwne kształty, które miały sugerować, co też spotka "lejącą" osobę. Niektóre panny oglądały sam "odlew", inne - jego cień na ścianie. W niektórych regionach Polski mówi się, że w Andrzejkową noc o północy, zaglądając do studni, panna może zobaczyć w niej oblicze swojego przyszłego oblubieńca.

Wszystkich Świętych: 

Wszystkich Świętych Dzień Wszystkich Świętych (zwany też Przypomnieniem Wszystkich Wiernych Zmarłych) obchodzony jest przez chrześcijan od 993 roku. Podobno wprowadził go opat Odilo z Cluny w Burgundii (dzisiejsza Francja), aby nadać religijny charakter bardzo silnie zakorzenionemu tam pogańskiemu świętu ku czci zmarłych krewnych. W kościele katolickim, liczne niegdyś obrzędy zaduszne, zostały zastąpione przez dwa święta. Pierwsze - Wszystkich Świętych (1 listopada) - wprowadził do liturgii w 835 r. papież Grzegorz IV. Następujący po nim Dzień Zaduszny powołany został w 998 r., kiedy to opat benedyktyńskiego klasztoru w Cluny, św. Odilon, polecił wszystkim klasztorom podległym odprawiać 2 listopada uroczystość żałobną. Zwyczaj ten przyjęty został później przez inne klasztory, a z czasem rozszerzył się na cały kościół.

Podziękowania: 

Podziękowania Bardzo dziękuję za poświęcony czas stracony na oglądaniu mojej prezentacji. Mam nadzieję że się podobała .