a1Destroy_Refugees

Views:
 
Category: Education
     
 

Presentation Description

Project

Comments

Presentation Transcript

Μικρασιατική καταστροφή και προσφυγές:

Μικρασιατική καταστροφή και προσφυγές

Ξεριζωμός, μαρτύριο, μνήμη:

Ξεριζωμός, μαρτύριο, μνήμη Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τα ματωμένα χώματα της σταυρωμένης Μικράς Ασίας ανταριάζονται. Η συμφοράπου βρήκε τον ελληνισμό -αλλά και τον παγκόσμιο πολιτισμό- στα μέρη της Ιωνίας ήταν τεράστια και πολυεπίπεδη. Πιο φτωχός βεβαίως έμεινε ο ίδιος ο τόπος, που “σφράγισε” τον ελληνικό του κύκλο μαρτυρικά... Φαίνεται πως έτσι ταιριάζει να χάνεται κάθε ευγενική και όμορφη προσπάθεια. Ο χώρος της Μικρασίας είναι ένας απέραντος τόπος μαρτυρίου, όπως και ελληνικής πνευματικής και πολιτισμικής μαρτυρίας. Κατά συνέπεια και ένας κανόνας διαμαρτυρίας για οποιονδήποτε αδίστακτο αιμοσταγή αγώνα για επικράτηση. Ο πλήρης αφανισμός και η εξάλειψη από την Ιωνία των φορέων και κληρονόμων ενός πολιτισμού 3.000 χρόνων αποτελεί μιαν αδιαμφισβήτητη εθνοκάθαρση και γενοκτονία. Παρ’ όλα αυτά οι εν πολλαίς γενοκτονίαις περιπεσόντες Τούρκοι μάς αποκαλούν ακόμη και σήμερα Γιουνάν, δηλαδή Ίωνες, και την Ελλάδα Γιουνανιστάν, ήτοι Ιωνία. Και να που η Ιωνία συνεχίζει να ζει και να υπάρχει! Και μάλιστα όχι μόνο στη μνήμη και την καρδιά των Ελλήνων, δηλαδή των Ιώνων, αλλά και των Τούρκων, που δεν διστάζουν να μας υπενθυμίζουν και να συνηγορούν για αυτή τη ρωμαλέα επικράτηση στο διηνεκές. Μνήμη λοιπόν αλλά και έρως Ιωνίας και Μικράς Ασίας. Μνημόσυνο μαρτύρων και μαρτυρίων. Ποικίλες μαρτυρίες στο επετειακό μνημόνιο-αφιέρωμα που ακολουθεί.

Ο πόνος και η θλίψη του ξεριζωμού μπορεί να διακριθεί μέσα από το πρόσωπο αυτού του παιδιού.:

Ο πόνος και η θλίψη του ξεριζωμού μπορεί να διακριθεί μέσα από το πρόσωπο αυτού του παιδιού.

Η ιστορία μιας αιχμάλωτης γενιάς:

Η ιστορία μιας αιχμάλωτης γενιάς “Σκοτωμοί, ξεπαρθενέματακαι πλιάτσικο...” Λοιπόν, αν θυμάμαι καλά, είτανε η τρίτη καν η τέταρτη μέρα που είχε μπει ο τουρκικός στρατός. Η πολιτεία λούφαζε. Είχανε γίνει κάμποσα παρατράγουδα στο αναμεταξύ, σκοτωμοί, ξε- παρθενέματα και πλιάτσικο, πολλοί χάσανε τη ζωή τους, πολλοί θα τη χάνανε ακόμα, πλιάτσικο, τσέτες , κακάριζε το πολυβόλο, πόλεμος είτανε , έχθρητα και άχτι - κ‘ οι δικοί μας είχανε κάψει τούρκικα χωριά στην υποχώρηση, πόλεμος είτανε ο άνθρωπος γίνεται θερίο . Γινήκανε και άλλοι σκοτωμοί, κι εδώ στους ντερέ - δες της Ανατολής χαθήκανε χιλιάδες δικοί μας, δεκαριές κατο - σταριές χιλιάδες, και πλάκωσε μεγάλη ορφάνια. Βλέπεις ο Τούρκος μας λογάριαζε προδότες, είχαμε σηκώσει τ’ άρματα ενάντια στην πατρίδα - ενάντια στην Τουρκία, δηλαδή. Κοσμάς Πολίτης “Στου Χατζηφράγκου ”

Θα βουλιάζανε το καράβι κείνοι οι απελπισμένοι”:

Θα βουλιάζανε το καράβι κείνοι οι απελπισμένοι” Τον καιρό που φύγαμε από τη Μικρά Ασία, διωγμένοι από τον Τούρκο στα 1922, γινότανε θρήνος κι αλαλαγμός σ’ όλα τα κατάγιαλα , γιατί ο κόσμος είχε κατέβει σαστισμένος στη θάλασ - σα για να περάσει στα ελληνικά νησιά. Οι Τούρκοι είναι καλοί και πονόψυχοι από φυσικό τους, πλην ο πόλεμος είναι σαν μια αρρώστεια που χτυπά και τους καλούς και τους κακούς και αγριεύει. Σε πολλές ακρογιαλιές δεν βρισκότανε καΐκια και κα- θότανε ο κόσμος στην ακροθαλασσιά μαζεμένος και κλαίγανε και φωνάζανε να πάγει γιαλό κανένα καράβι που περνούσε ανοιχτά στο πέλαγο, μα κανένα δε ζύγωνε, γιατί θα βουλιάζανε το καράβι κείνοι οι απελπισμένοι, που ξημεροβραδιαζότανε οι κακότυχοι απάνω στα βράχια. Φώτης Κόντογλου “Τίμιος κουρσάρος”

“Θα κοιτάξω να μην μείνει ούτε σπόρος από σας” :

“Θα κοιτάξω να μην μείνει ούτε σπόρος από σας” Στην καταστροφή της Σμύρνης, βρέθηκα με τους γονείς μου στο λιμάνι, στην Πούντα. Μέσα από τα χέρια τους με πήρανε. Κι έμεινα στην Τουρκία αιχμάλωτος. Μεσημέρα πιάστηκα μαζί με άλλους. Βράδιασε και τα περίπολα ακόμα κουβαλούσαν τους άντρες στους στρατώνες. Κοντά μεσάνυχτα, όπως ήμαστε ο ένας κολλητά στον άλλο, μπήκε η φρουρά κι άρχισαν να μας χτυπούν, όπου έβρισκαν, με ξύλα, και να κλοτσοπατούν όσους κάθονταν χάμω, γόνα γόνα. Τέλος πήραν διαλέγοντας όσους ήθελαν κι έφυγαν βλαστημώντας. Εμείς φοβηθήκαμε ότι θα μας χαλάσουν όλους. Από εκείνο το βράδυ, κάθε νύχτα, έπαιρναν απ’ τους θαλάμους. Κι εμείς π’ ακούγαμε πυροβολισμούς απ’ το Κατιφέ- Καλεσί , λέγαμε “σκοποβολή κάνουνε”. Από μέρες, που πέρασαν με φόβο, ήρθε ένας αξιωματικός και μας παρέλαβε, με σαράντα στρατιώτες. Μας έβγαλαν στην αυλή και μας χώρισαν απ’ τους πολίτες. Τότε είδα και τον αδελφό μου. Μας έβαλαν τετράδες και μας διέταξαν να γονατίσουμε να μας μετρήσουν. Ο αξιωματικός που μας έβλεπε, καβάλα στο άλογό του, έλεγε: - Θα κοιτάξω να μην μείνει ούτε σπόρος από σας. Στρατής Δούκας “Ιστορία ενός αιχμαλώτου”

Οι πρώτοι πρόσφυγες που ήρθαν στην Φιλαδέλφεια (ποδονυφτης):

Οι πρώτοι πρόσφυγες που ήρθαν στην Φιλαδέλφεια ( ποδονυφτης )

“Εδώ μας έλεγαν τουρκόσπορους” :

“Εδώ μας έλεγαν τουρκόσπορους” Με τους Τούρκους είχαμε αλισβερίσι. Τα πηγαίναμε καλά. Είχαμε πολύ πάρε δώσε. Άλλες εθνότητες δεν είχαμε. Δεν είμαστε ανακατεμένοι εμείς. Ήμασταν ξεχωριστοί από τους Αρμένιους, τους Εβραίους και τους Κούρδους Στην Ελλάδα ήλθαμε το 1922, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου. Η μάνα μου είχε τρία παιδιά. Και ο θείος μου είχε άλλα τρία αλλά δεν έφευγε. Εγώ θα καθίσω, λέει, στην Αρετσού να βλέπω τα σπίτια. Και την αδελφή του οι Τούρκοι τη σφάξανε μπροστά του. Αυτόν τον βάλανε τρεις φορές κάτω να τον σκοτώσουνε. Ήταν ένας αξιωματικός Εγγλέζος, Ντέην τον έλεγαν, και αυτός ήρθε και μας ειδοποίησε: “Θα κατέβουν και Μαλικινοί να κατεβείτε να φύγετε. Να φύγετε γιατί θα σας σφά - ξουν όλους”. Άρον άρον λοιπόν μπήκαμε στα καΐκια και πήΓα με στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί δεν σκοτώσανε. Ήταν διεθνές το μέρος, απαγορευόταν να πάνε... Και πηγαίνοντας για το Παλιόκαστρο οι Τούρκοι αυτόν τον άγγλο αξιωματικό τον σκοτώσανε. Εδώ ήλθαμε με το καράβι “Καβάλα”. Μόλις βγήκαμε εδώ πέρα στο λιμάνι μάς δώσανε και από δύο λαμαρίνες. Εκείνο το βράδυ έβρεξε κιόλας. Έξι παιδιά εμείς, από τέσσερα από χρονών μέχρι δώδεκα όλοι. Κλαίγαμε. Είχαμε έναν, Διαμαντόπουλο τον λέγανε, ο οποίος ήξερε την αγγλική απταίστως και πήγε στο Κολέγιο Ανατόλη που βρισκόταν εκεί που είναι σήμερα το γήπεδο του Άρεως. Και από πίσω είχανε ένα τετράγωνο θάλαμο και 80 οικογένειες μας έβαλαν εκεί. Ήμασταν τυχεροί δηλαδή Πήγαμε σε πέτρινο θάλαμο. Δεν πήγαμε σε ξύλινο θάλαμο να υπάρχουν ψύλλοι, κοριοί. Εκεί που γλεντούσαν τα παιδιά τα δικά μας, τα παλικάρια μας, γιατί φέραμε από εκεί κάμποσες λίρες, οι δικοί μας έλεγαν άντε θα πάμε στα σταφύλια, άντε θα πάμε στις αγκι - νάρες , θα πάμε, θα πάμε εκεί, κτλ. Ένας γέρος που καθό - ταν εκεί μας λέει “εσείς δεν ήσαστε Έλληνες αλλά τουρκό - σποροι ”, κι όρμησαν τα παλικάρια να τον κτυπήσουν. “Ρε παιδιά...” λέει και βρέθηκαν δυο γνωστικοί και λένε “σταματάτε ρε. Ο γέρος είπε ένα λόγο θα τον σκοτώσουμε τώρα”; Να σας εξηγήσω ρε παιδιά, λέει ο γέρος. “Για να γίνετε Έλληνες πρέπει να βάλετε δύο μπαλώματα στα γόνατα και δυο στον κώλο ”. Και όταν τέλειωσαν τα λιρόπουλα και τα φορέσαμε τον θυμηθήκαμε τον γέρο

Η γενοκτονία των Ελλήνων, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 περίπου Έλληνες, από τον πληθυσμό των 2.500.000 και πλέον (στοιχεία 1914), είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. :

Η γενοκτονία των Ελλήνων, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 περίπου Έλληνες, από τον πληθυσμό των 2.500.000 και πλέον (στοιχεία 1914), είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Ύστερα από αιώνες, ένα σημαντικότατο κομμάτι του ελληνικού έθνους εκριζώθηκε και κατέφυγε στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες.Μόνο στηνΕλλάδα απογράφηκαν το 1928 1.221.000 πρόσφυγες, ενώ πρέπει να αναφερθεί ότι από το 1922 έως το 1928 οι θάνατοι των προσφύγων λόγω μολυσματικών ασθενειών ήταν 70.000 κάθε έτος. Τις ημέρες εκείνες, φιλέλληνες από όλο τον κόσμο συνεισέφεραν στη σωτηρία χιλιάδων Ελλήνων και στην ανάδειξη του μαζικού εγκλήματος.

τέλος:

τέλος ΖΕΡΒΑ ΙΩΑΝΝΑ ΒΕΡΔΗ ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΚΑΛΑΙΤΖΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

authorStream Live Help